Feest bij Langereis

Ik doe ook nog een bandje. Vooral op woensdagavond, als we repeteren, maar soms treden we ook op. Gisteren bijvoorbeeld, in Amsterdam, café Langereis. Dat ligt aan de Amstel, schuin tegenover de Stopera, midden in toeristengebied.

Meestal spelen we in huiskamers, een enkele keer op een iets groter podium, maar deze keer dus in een kroeg, van 8 tot 11 zo'n beetje. Het ging allemaal best lekker en het is best grappig als er ineens een tram drie meter van het podium (dat er niet was) langs komt bellen. Zouden de Stones dat ook wel eens hebben?

Maar het werd pas echt geinig toen er een paar groepjes twintigers op zoek naar vertier binnenkwamen. Dat was er, want dat waren wij en ze vonden het mooi. Ze werden steeds bezopener en steeds enthousiaster. Erg geestig als er iemand 1 meter bij je vandaan (gelukkig heb ik een muziekstandaard als borstwering voor me) staat te dansen op een manier die goed in een stripclub zou passen of op Woodstock of zo.

Toen ik You do something to me zong kwam er iemand naar voren die echt met half open mond stond te luisteren. Ze is me daarna nog komen vertellen dat ik de beste van de hele band was. Twee keer.

Ik kreeg ook bier aangeboden tijdens de break en ze wilden zelfs een toegift. Nur ein Wort, speciaal voor de Oostenrijker en de Zwitser met wie ik had staan ouwehoeren. De Zwitser sloeg enthousiast en hard het ritme mee op een tafeltje, alleen net een kwart tel ernaast. Erg verwarrend, toch maar naar de bas blijven luisteren.

Hier krijg je wel een fijn gevoel van, een kolkende, enthousiaste massa van 25 man die de tent afbreekt. Dat wil ik nog wel een keer.

Houd het volk rustig

In 1984 was ik voor het eerst in Spanje en het viel me op dat sigaretten en drank daar ongelofelijk goedkoop waren. Voor een paar centen kan je je doodhoesten aan tabak of een delirium zuipen. Ik nam me voor om als ik ooit dictator zou worden ook te zorgen dat iedereen lekker kon roken en drinken. Dan gaan de mensen niet de straat op. Een kater demonstreert niet lekker en met dichtgerookte longen blijf je de oproerpolitie niet voor, als ze met de wapenstok achter je aanzitten.

Maar tegenwoordig is dat niet meer nodig. Je zorgt dat iedereen een smartphone heeft met Facebook en je hebt nergens meer last van. Hoogstens in het verkeer. Twitter moet je natuurlijk wel afsluiten, want dat geeft maar onrust.

Zijn we gered?

De dag na de verkiezingen was er vrij veel opluchting: Wilders had verloren. Raar verhaal. Het aantal mensen dat geen betere partij weet dan Wilders is gestegen van 950.263 naar 1.321.275. Gefeliciteerd Nederland!

Wat nog erger is, is dat de VVD de grootste is gebleven en ook nog eens zo groot dat een kabinet zonder VVD niet mogelijk is. Hoera!

En het barst ineens van de middenpartijen. We krijgen dus een coalitie die het nergens echt over eens is, als we die al krijgen, en de niet-VVD-partijen worden heel voorzichtig, want ze hebben bij de PvdA gezien wat er kan gebeuren als kiezers je standpunten niet meer herkennen.

Wat krijg je dan? Een regering van burgemeesters die netjes op de winkel passen, zorgen dat de vuilnisbakken worden opgehaald en gaten in de weg gerepareerd. Ze gaan de global warming, de economische stagnatie, de toenemende ongelijkheid (vermogen graag even meenemen) en nog zo wat dingen niet tegenhouden. Nog meer winst voor conservatief Nederland en vooral de 1%.

Nostalgie

Leuk artikel in Sir Edmund van Hidde Boersma over nostalgie. Nostalgie iets voor mensen die niet met onzekerheid overweg kunnen, dus voor iedereen. Terugkijken naar een wedstrijd waarvan je de uitslag al weet. Net zoiets als partij kiezen in de Tweede Wereldoorlog, hoewel je nog steeds neonazi's hebt die zich vergissen.

Het jammere van nostalgie is dat het bijna nooit klopt. Het is maar de vraag of het vroeger allemaal zo fijn was en het is ook nog de vraag of het voor iedereen zo fijn was.

Ik was een keer in de Hermitage-dependence bijvoorbeeld in Amsterdam waar een tentoonstelling was over de tsaren. Het moet allemaal een dolle boel geweest zijn, met bals die zo druk waren dat je diamanten ketting in het gedrang kon knappen. Dat is waarschijnlijk best leuk als dat jouw ketting is, maar niet als je een van de tienduizend lijfeigenen bent die zich moest laten uitbuiten om die diamanten te betalen. Wat ben je voor idioot als je naar die tijd terugverlangt? Eigenlijk zijn alle kunstschatten waar wij voor in katzwijm liggen betaald met uitbuiting en slavernij. Er is niks meer aan te doen en je maakt het ook niet goed door ze te slapen, maar ik moet er af en toe wel aan denken.

En verder is het dus de vraag of het allemaal zo ontzettend leuk was. In de jaren 80 waren we bijvoorbeeld allemaal vrij beducht voor de bom. Toen ik op 3 maart 1986 op moest komen voor de Eerste Oefening (militaire dienst, dus), kwam ik veel jongens tegen die zich afvroegen wat dat voor zin had: één neutronenbom en we zouden er allemaal geweest zijn. Toen ik op de middelbare schooltijd zat was het ook een zootje, met punks, krakersrellen en dat soort dingen.

En kijken mensen daar met warme gevoelens naar terug, omdat je automatisch na twee maanden een vaste baan kreeg? En een studiebeurs? En VUT? Nou, toen deed niemand dat.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat mijn kinderen eraan gaan doen. Ik geloof niet veel. In de Volkskrant wordt ook Mark Elchardus aangehaald, een Belgische socioloog, die bij elkaar geënqueteerd heeft dat maar 16% van de Belgische jongeren iets van de politiek verwacht (evenveel als van God, staat er een beetje smalend bij) - wie smaalt er tegenwoordig nog, trouwens? Hoe gaan ze dan zorgen voor een basisinkomen, verhoging van de successierechten naar 95% en kernenergie (de enige manier om de global warming nog een beetje tegen te gaan en bovendien veiliger dan windenergie)? Met Twitteren?

Ik ben wel blij dat er typetjes zijn als Rutger Bregman, de twenty something correspondent Vooruitgang van De Correspondent. Die heeft geen zin om bij de pakken neer te zitten, zoals de 50-plussers die de opinies domineren, in ieder geval in de pers en correspondeert vrolijk over de vooruitgang overal ter wereld.

Het is nog nooit zo goed gegaan, alleen zijn de vooruitzichten plaatselijk wat minder. Om precies te zijn bij de 500 miljoen Europeanen en 300 miljoen Amerikanen die tussen 1945 en 1975 drie keer zo rijk zijn geworden, maar 40 jaar nadat ze Reagan en Thatcher hebben gestemd tot de ontdekking komen dat de koek daarna niet meer zo veel groter is geworden en (verkeerd gestemd!) veel minder eerlijk verdeeld wordt. In een democratie (dan moet je wel gaan stemmen) is dat makkelijk recht te zetten, maar in tijden van neergang gaan mensen hun centen juist krampachtiger vasthouden in plaats van eerlijker delen.

Wie verzint daar iets op? Graag een stemadvies.

Nationalisme, gadverdarrie

Ik lees in de krant steeds vaker dat PVV-stemmers eigenlijk wel OK zijn, maar dat Wilders gestoord is. Vandaag nog in een interview met Pechthold (van zaterdag). Daar ben ik het helemaal mee eens. Wat ik nietsnap is dat mensen die boos zijn op Den Haag niet zelf een partij oprichten. Sylvana
Simons kan het ook, Thierry Baudet zelfs, dus het is vast niet moeilijk.

Het hele politieke systeem ligt klaar om overgenomen te worden, de macht ligt voor het grijpen voor wie er moeite in wil steken. Ik heb wel eens gelezen dat Nieuw Links de PvdA eind jaren zestig heeft overgenomen door met grote groepen (nieuwe) leden naar slecht bezochte afdelingsvergaderingen te gaan - en dat zijn afdelingsvergaderingen altijd - en de zittende bobo's weg te stemmen. Dan gaat het nog sneller.

Kiezers en niet-kiezers zijn nog steeds apathisch, behalve af en toe wat gegrom op Twitter of in de krant. Dat geeft me toch gevoel dat iedereen het eigenlijk wel best vindt zoals het gaat en lekker met zichzelf bezig is. Het is al heel lang geleden (maar nog niet zo lang dat ik het me niet herinner) dat de politieke verhoudingen gepolariseerd waren, dat mensen veel meer tegenover elkaar stonden. Ik snap niet dat dat niet terugkomt. Met Trump (weliswaar in een ander land) en het gevaar dat Wilders de grootste partij krijgt valt er wel weer wat om je over druk te maken (klopt deze zin wel?).

Over Wilders maak ik me trouwens niet zo'n zorgen. Die man heeft geen benul wat hij in of buiten het parlement zou moeten als hij de macht krijgt. Er staat ook geen organisatie achter hem. Ik vind het wel een kwalijk idee dat er één volk zou zijn met één mening, ik hoop dat dat niet al te besmettelijk is.

Eigenlijk zijn er hele andere dingen om je druk over te maken: ongelijkheid, want die wordt groter in tijden van economische malaise (niet doen alsof er geen crisis meer is, bovendien kan er morgen een nieuwe komen). Als de koek kleiner wordt, wordt hij oneerlijke verdeeld. Hopelijk heeft een goeie socioloog die wetmatigheid al eens beschreven, anders kan ik het straks zelf doen.

Maar nog erger is dat jongeren niks met politiek te maken willen hebben. Die gaan de wereld dus niet verbeteren, terwijl het hun wereld is. Ik red me wel tot mijn pensioen. En het staat me ook tegen dat ze warm lopen voor  "gemeenschapsafbakening". Als er iets is wat ik niet snap is het nationalisme. Hoe kun je nou trots op een land zijn als dat het enige is dat je kent? Ik bedoel, het kan wel, maar het betekent helemaal niks. Bovendien zijn alle mensen in dezelfde omstandigheden hetzelfde. De echte rpoblemen - klimaatverandering, ongelijheid, ook veiligheid - kun je alleen maar internationaal oplossen. En dan gaan mensen de volksaard verheerlijken. Ik vind het altijd vreselijk als ik weer teug ben van vakantie in Nederland. Alles is hier altijd hetzelfde (voor iemand die er altijd gewoond heeft).

Die heropleving van het nationalisme (heeft Linda de Mol, die altijd zo spontaan doet, daar niet een show over bij de Tros?) is natuurlijk niets anders dan het steun zoeken bij elkaar uit angst om te verliezen (de Amerikaans-Europese overheersing is wel voorbij, met name omdat de grootste economie van de wereld - dat zijn wij - liever onderling ruziet, dan iets positiefs te doen). En als je nergens meer terecht kan zoek je je familie op of - in iets groter verband - je land. Maar ik vind dat dus helemaal niks en er is ook nooit iets goeds uit voorgekomen.

Wie wil er een leider?

Vanochtend stond er een bericht in de krant over een demonstratie in Keulen van Turkse Duitsers, die wilden laten zien dat ze achter Erdogan staan. Er werd iemand aangehaald die zei dat ze klaar stond als Erdogan haar nodig had en daar desnoods het leven bij wilde laten. Kennelijk slecht heeft opgelet bij Geschiedenis. Het loopt de laatste honderd jaar slecht af met autoritaire regimes en hun onderdanen worden er ook niet gelukkig van.

Het verbaast me sowieso dat er mensen zijn die een leider willen. Niet alleen Turkse Duitsers met weinig benul van hoe een rechtsstaat werkt, ook organisaties lijken om leiderschap te schreeuwen. Dat laatste kan ook een misverstand zijn. Het kan ook zijn dat alleen leidinggevenden leiderschap belangrijk vinden, omdat zichzelf nog eens in het zonnetje te zetten. Daar is een hele cultus omheen ontstaan, zie bijvoorbeeld de TED Talk van Simon Sinek. En lees daarna even  Leadership BS van Jeffrey Pfeffer, die er gehakt van maakt.

Ik ben dus niet zo van het leiderschap. Ik weet dat er mensen zijn die gezag uitstralen en charisma hebben, maar ik weet ook vrij zeker dat ze daarmee nog geen betere ondernemers of bestuurders zijn. Zo'n John F. Kennedy heeft Amerika bijvoorbeeld de Vietnamoorlog ingerommeld en die afgang in de Varkensbaai had hij ook kunnen voorkomen. Dat was vast niet gebeurd als hij wat beter had geluisterd.


En wat zegt het eigenlijk over jou, dat je naar leiderschap verlangt? Vertrouw je niet op je eigen verstand en je eigen oordeel? Op zich is het heel volwassen om dat in te zien, maar ik vind het weer vrij kinderachtig om dan blind achter iemand anders aan te gaan lopen. Stel dat je op een gegeven moment toch wijzer wordt, hoe krijg je de touwtjes dan weer terug in handen? Leiders hebben namelijk de neiging van zichzelf overtuigd te raken, wat ook niet zo gek is als mensen je op handen dragen, en dan kom je er niet meer zo makkelijk van af.

Rocking out met de Nieuwe Philharmonie

Ik probeer sinds mijn veertiende - toen ik een krakende elpee met de 5e symphonie van Sjostakovitsj kocht (Largo!) - klassieke muziek leuk te vinden, eigenlijk met verrekte weinig resultaat. Misschien hadden mijn ouders me al in de wieg moet laten wennen aan Bach en zijn collega's, maar die waren daar niet zo in thuis. Mijn vader is ooit eens naar de V&D geweest om een plaat van een zanger te kopen en kwam thuis met een plaats van Herb Alpert. Dat is een trompettist, alleen stond hij zonder trompet op de hoes.

Ik kom nu eigenlijk alleen bij concerten als gezelschapsheer van mijn liefje. Van de week zijn we naar de Nieuwe Philharmonie geweest (als je iets nieuws opricht, waarom kies je dan zo'n ouderwetse naam als Philharmonie en spel je hem zo reactionair?) in de Nicolaïkerk. Mijn favoriete kerk, mooi Romaans en zo. Lekker strak.

Ik let altijd op de gemiddelde leeftijd van het publiek en die van het orkest en ik vermoed dat de verhouding nu 3:1 was. Dat komt vooral omdat het orkest zo jong was. Even later begreep ik ook waarom: dirigent Leertouwer vertelde dat ze dit jaar een monsteromzet van 4 ton gingen halen. Met 30 mensen. 13K de man. Dat is denk ik het minimumjeugdloon voor een 21 jarige. Oudere muzikanten kan de Nieuwe Philharmonie niet betalen. Maar laat die kinderen zich alsjeblieft snel omscholen tot game designer - daar heb je ook muziek bij nodig en het is ook heel creatief - want over 10 jaar is het betalende publiek zo goed als uitgestorven.

Goed, toen we gingen zitten zat er schuin voor ons een nogal dikke man, die achter zich een camera had opgezet, een behoorlijke professionele met een externe microfoon, die wel weer 10 meter van het podium stond. Terwijl hij bezig was, drentelde er een jongetje van een jaar of twaalf, veertien om hem heen. Dat bleek later de hoofdsolist te zijn, Aidan Mikdad. Hij speelde trouwens mooi, een pianoconcert van Mendelsohn. Vraag me niet welk, dan moet ik ze allemaal afluisteren op Spotify.

Of de kleine Aidan een toptalent is, kan ik niet beoordelen. Hij speelde in ieder geval wel lekker snel. Waar mijn verstand dan weer bij stilstaat, is dat ze dan geen microfoon boven die vleugel hangen (die op de juiste wijze verbonden is met een versterker, zeg ik er voor de zekerheid maar even bij). Zo'n kerk galmt namelijk nogal en als de pianist 16e of 32e of 64e noten speelt, wordt het één brij van geluid. Beetje jammer. De hele klassieke muziekwereld lijkt zich nogal fel te verzetten tegen een fatsoenlijke versterking en mixage van live-geluid (in de studio mag het wel), waardoor de gemiddelde Matthäus - in een kerk dus - niet aan te horen is, tenzij je vlak voor of misschien wel op het podium zit. Ik denk dat alleen de dirigent het hoort zoals het bedoeld is. En die hoeft er niet eens een kaartje voor te kopen.

Het lijkt me een misplaatste poging authentiek over te komen. Ga dan ook improviseren en laat het publiek lekker door de muziek heen kletsen. Ook authentiek. Om nog even lekker door te trappen: ik las laatst ergens dat klassieke stemmen klinken zoals ze klinken (bezopen, geaffecteerd en tegennatuurlijk), omdat ze dan beter te verstaan zijn achter in een zaal als er geen microfoons staan (van deze mensen kan ik het trouwens wel hebben). Leuk, maar we hebben nu microfoons, dus ze kunnen weer gewoon gaan zingen . Misschien dat ik het dan ook leuker ga vinden. Maar ja, het is natuurlijk niet authentiek.

De toegift van het concert was trouwens een zangnummer van het hele orkest, met wat spaarzame strijkers eronder als begeleiding, met normale stemmen, het klonk geweldig. Hoogtepunt van de avond. Het andere hoogtepunt was trouwens de vader (die dikke man met die camera) van Aidan Mikdad. Wat zat die man te stralen, de hele kerk lichtte ervan op. Geweldig.

Wat me ineens te binnen schiet - er was ook een mevrouw de een solo kwam doen op de viool - laten we haar naam hier niet noemen - dat dat vibrato op zo'n viool misschien ook wel een techniek is om dat instrument harder te laten klinken. Ik vind het in ieder geval zwaar overdreven. Ik moet ervan aan André Hazes denken. Dan is muziek niet meer leuk.

Eigenlijk is dat het beeld dat ik heb van klassieke muziek: vastgelopen in allerlei maniertjes die eigenlijk niet meer nodig zijn en daardoor ontoegankelijk. Terwijl er best leuke deuntjes bijzitten. Luister maar eens naar deze glamourboy.

Zo blij dat ik 130 rij

In 2012 wilden de VVDers die toen in de regering zaten enorm graag met hun kop in de krant - en van de Volkskrant mochten ze op de voorpagina -, omdat ze de maximumsnelheid op de snelweg omhoog hadden weten te krijgen van 120 naar 130! Knap gedaan, hoor.

Maar sommige mensen schamen zich nergens voor en doen graag iets voor mensen die vinden dat ze er recht op hebben om met hun auto anderen uit hun slaap te houden, files te veroorzaken (snelheidsverschillen veroorzaken files. Dacht ik tenminste) en wat extra vuiligheid in de atmosfeer te blazen.

Tijdwinst levert het niet op, maar zelfbeheersing (met name van de rechtervoet) is lastig, dus daar wil je als VVD-er mensen in tegemoet komen (zodat je hun stemmen kunt gebruiken om iets meer te doen aan ongelijkheid of zo). We hebben het over "ik bepaal zelf wel hoe hard ik rij"-types. Waar zitten die eigenlijk op het spectrum van aso tot mondige burger?

Mijn Prius is deze maand tien geworden (ik heb hem liefdevol geadopteerd toen hij zes was) en wij rijden samen graag honderd, deels uit minachting voor de hierboven genoemde politici, deels om dat we het fijn vinden om 1 op 20 te rijden. (Of zegt iedereen nu 5 op 100? Ik voel me ineens iemand die euro's stiekem nog omrekent in guldens). Bovendien wil ik geen boetes, want die zijn duur.

Maar ja, vorige week zaterdag zat ik in de auto met iemand die van opschieten houdt en we moesten een vliegtuig halen (niet dat we te laat waren, maar je weet maar nooit), dus ik dacht, 's ochtends om 5 uur op de A2, laat ik het gas ook eens intrappen.

Nou, heel leuk. Totdat ik zo'n envelop kreeg met een auberginekleurig randje. Je mag tegenwoordig dan wel 130 op de A2 (vóór zes uur 's ochtends en dat was de enige keer deze eeuw dat ik voor zes uur 's ochtends in de auto zat!), maar kennelijk staat er bij Baambrugge ergens een bordje achter de vangrail dat de pret daar alweer over is. 218 euro.

Ik vind het nogal een hoop geld voor een vergissing. Als je iemand een kopstoot geeft, kom je met minder weg en dat zou ik voor dat geld dan geloof ik liever doen. Ik rijd namelijk alleen te hard als ik een snelheidsbord mis. Alleen interesseert justitie dat niks. De snelheidsregels worden automatisch gehandhaafd.

Vrouwe Justitia was vroeger blind, omdat ze geen onderscheid wilde maken tussen verdachten. Vanwege klassejustitie en zo. Nu is ze blind omdat het haar niet kan bommen of iemand met opzet of per ongeluk te hard rijdt. Misschien kunnen die types van de VVD daar eens naar kijken.

Nooit meer V&D

Om te beginnen: I couldn't care less. Ik kan me niet herinneren wanneer ik daar voor het laatst iets gekocht hebt, zeker geen kleding. Bij LaPlace ben ik in 2013 voor het laatst geweest, oh nee, vorig jaar nog, maar dat was in Groningen. Of was dat de HEMA?

Bij DWDD vertelde iemand van de parfumerie dat ze in de jaren zestig seksuele voorlichting van een pater hadden gehad (net zoiets als een schriftelijke cursus schieten. Klinkt dubbelzinnig. Paardrijden. Klinkt ook dubbelzinnig), omdat de afdelingschef vond dat de meisjes veel te snel zwanger werden en dan moest hij weer iemand anders aannemen en inwerken. Grappig verhaal, maar niet iets om te missen.

Het stond me bij dat het concern al 30 jaar geen winst heeft gemaakt, maar ik las ook ergens dat de families Vroom & Dreesmann de zaak in 1995, op zijn hoogtepunt, verkocht hebben. Achteraf goeie timing, maar waarschijnlijk eerder mazzel. De eerste webshop moest toen nog geopend worden.

Wat ik vandaag en gisteren in de krant las, was dat Kahn van Coolcat de enige partij was die geïnteresseerd was in het warenhuis. Kahn is een kledingverkoper en kennelijk draaide V&D daarop. Hudson Bay wilde alleen de winkels.

Ik las ook dat de ING hem niet genoeg wilde lenen. Kennelijk had Kahn geen zin of te weinig vertrouwen om er zijn eigen centen in te steken. Dat kan. Goed dat hij het niet heeft doorgezet.

Wat me verbaast, is dat Economische Zaken wel bereid was een garantie van 150 miljoen te geven. Er is een regeling, waarmee banken hun risico's kunnen afdekken (de staat betaalt de helft van het verlies) en dat leek Kamp wel wat. Leuk voorbeeld van staatssteun aan banken trouwens.

In de folder voor die regeling staat wel dat hij alleen bedoeld is voor bedrijven die "in de kern gezond" zijn. Dat kun je toch moeilijk zeggen van een failliet bedrijf, dus dat komt op mij over als blind gokken met publiek geld op een bedrijf dat het leuk doet in de media. Goed werk van Kamp en zijn mensen!

Maar goed, er is een bedrijf failliet en er staan 8.000 mensen op straat (zijn die mensen van Rituals en Dixons en andere shop in the shops daarin meegeteld?). Geen lifetime employment meer in de detailhandel.

Politici moeten niet zeuren over terrorisme

Ik ben per ongeluk toegetreden tot de elite die Foreign Policy leest, want via een link van Bruce Schneier zat ik ineens op de FP-site een artikel te lezen van Rosa Brooks, een juriste, die even de kachel aanmaakt met de aanpak van terrorisme.

Wat er bij een aanslag gebeurt is dat politici (en hun tekstschrijvers) zich uitsloven om forse bewoordingen te vinden voor hun woede en afkeuring. Daarna gaan ze bommen gooien op IS (of iets anders stoers doen). Dat heeft weinig effect en al helemaal weinig positief effect. IS bombarderen is misschien niet eens minder absurd dan bijvoorbeeld bommen gooien op Molenbeek of de banlieu rond Parijs: je raakt vooral de verkeerde mensen en je moet niet gek opkijken als een paar van de overlevenden zo verbitterd zijn dat ze alleen nog maar aanslagen terug willen plegen.

Zoek de blauwe streepjes

En dan is er ook nog iets zoals statistiek: het plaatje laat zien hoe veel doden er vallen door terrorisme (blauw) in vergelijking met vuurwapengeweld in de VS (rood). Sums it up. Je wordt eerder door de bliksem getroffen dan door een terrorist.

Ook wel boeiend is dat er geen serieus onderzoek gedaan wordt naar de effectiviteit van terrorismebestrijding. Er kan geen RCT-tje vanaf, van alle miljarden die tegen terrorisme worden uitgegeven. Hoe volkomen onprofessioneel. Er wordt gewoon blind met geld gegooid. En met bommen.

Massaal toezicht op zijn NSAs helpt ook al niks. Ja, achteraf, om de daders op te sporen, maar niet om aanslagen te voorkomen. Zoals Bruce Schneier zegt: "Big data is simply the wrong tool for the job." Hij kan het ook nog uitleggen: er zit veel te veel ruis in de gegevens die geheime diensten verzamelen. Als je die te streng analyseert krijg je te veel loos alarm en als je dat wilt voorkomen loop je weer het risico dat je serieuze aanwijzingen over het hoofd ziet. Dat krijg je als je naar een speld in een hooiberg zoekt. Merkwaardig genoeg proberen onze bestuurders het vinden van de speld makkelijker te maken door nog meer hooi op de berg te gooien.

Wat ook niet helpt is dat iedere aanslag uniek is (Peter de Kock denkt daar anders over, maar zijn systeem voorspelt niet) en omdat terroristen zich proberen te verstoppen. In tegenstelling tot bezoekers van websites, die je met big data heel goed kan classificeren.

Er zijn nauwelijks voorbeelden van aanslagen die voorkomen zijn door massaal gegevens te verzamelen en te analyseren. Ouderwets recherchewerk levert meer op. En je moet vooral niet geloven dat de instanties het voor zich houden als ze een aanslag hebben voorkomen. Als het wel een keer lukt, zijn ze vast zo apetrots dat ze hun mond niet kunnen houden. Zo voorkom je ook dat mensen gaan vragen wat al dat geld oplevert dat in al dat vergaren en analyseren van data wordt gestopt. Niet dat er veel politici zouden zijn die het lef hebben om die vraag te stellen.

Begin je presentatie met "verdorie"

Shit man, moet je nou eens kijken wat ik ben tegen gekomen op het Internet! Een tweet over een blog over een artikel dat een beetje schelden aan het begin van een verhaal de overtuigingskracht vergroot. Het klinkt heel erg gemeend. Maar niet overdrijven, want dan verlies je je geloofwaardigheid. Of je komt niet professioneel over.

Jeremy Dean speurt de wetenschappelijke literatuur onvermoeibaar af naar nieuwe inzichten over menselijk gedrag en heeft daar een nieuwsbrief over, PsyBlog. En uiteraard ook een Twitter-account en een Facebookpagina. Verrekte leuk om daar elke dag iets over te lezen.

Lelijke woorden helpen dus. De vraag is natuurlijk wel wat je precies zegt. "Shit man" is erg populair voor een middelbare heer, "verdorie" klinkt weer tuttig.

Als je het moeilijk vindt om alternatieven te vinden, moet je je misschien zorgen maken: wie veel scheldwoorden kent, heeft doorgaans een groter vocabulair dan iemand die naar dit soort woorden moet zoeken. Want daar is natuurlijk ook onderzoek naar gedaan. En uiteraard is dat ook opgespoord door Jeremy Dean.

Ga maar lekker dood, maar wel een beetje uit het zicht graag

Dat is wat je in feite zegt als je de grenzen wilt sluiten. Het is niet echt aardig. De enige betere oplossing is misschien die van Leo Lucassen (http://bit.ly/1LxiBYZ), die neerkomt op gewoon binnen laten, maar geen geld geven. Een van de redenen dat asielzoekers (Leo heeft het trouwens over economische vluchtelingen) in Nederland minder bijdragen aan de economie is dat ze hier niks mogen, behalve 10 jaar toepen in een AZC.

Maar goed, het vluchtelingendebat is vooral hysterisch en niemand weet een betere oplossing dan de deur dichthouden en niet te veel naar buiten kijken. En vooral niet dit soort verhalen lezen, over een Syrisch gezin waarvan de ouders hun twee zoontjes overdag thuis opsluiten als ze gaan werken, omdat ze geen kinderopvang kunnen betalen en de jongetjes op geen enkele school worden toegelaten. Wij sponsoren dat hier trouwens, want het is opvang in de regio.

Nou zijn het natuurlijk allemaal slechte rechtse (wat is het verschil?) mensen die hiervoor verantwoordelijk zijn, maar de milieumensen kunnen er ook wat van, terwijl die toch van onverdachten huize zijn! Ik heb het milieuboek van Naomi Klein gekocht, maar ik kan me er niet toe zetten het te lezen. Ik ben niet verder gekomen dan de inleiding. Daarin vertelde ze dat ze pas enthousiast werd voor het redden van het milieu toen ze zich realiseerde dat dat een mooie manier was om meteen van het neoliberalisme af te komen.

Nou vind ik ook dat het neoliberalisme ontspoord is, maar wat Klein daarvoor in de plaats stelt is geloof ik een terugkeer naar de natuur en kleinschaligheid. Zij eerst, zou ik zeggen, dan denk ik er nog even over na. En dat deel van de wereld dat straatarm is, kan wat haar betreft gewoon straatarm blijven. Stel je voor dat ze daar ineens allemaal elektriciteit zouden gaan gebruiken, bijvoorbeeld om na donker eens een boek te kunnen lezen, dan gaat bij ons de temperatuur nog verder omhoog!

Deze wijsheid heb ik uit dit artikel  van Roger Pielke jr. Wat ben ik blij dat ik niet zo heet. Hij is van de categorie milieudeskundigen die vindt dat het een beetje oneerlijk is om arme mensen in opkomende en neergaande economieën te verbieden meer energie te gebruiken. In zijn kringen worden kernenergie en genetisch gemodificeerd voedsel gepropageerd, zodat alle 9 miljard wereldbewoners straks tenminste iets te vreten en schone energie kunnen hebben. Spreekt mij meer aan dan mijn eigen groente verbouwen hier op de patio.

Door de crisis trekken

Bijschrift toevoegen

Zaterdag stond er een interview met Hans Spekman in de krant. Die man heeft het niet makkelijk. Hij wil de wereld verbeteren, maar de mensen die daar het meest aan hebben, willen niet op hem stemmen. Hij zou dan ook kunnen denken: OK, dan ga ik wat anders doen, maar dat doet hij niet. Hij wordt er somber van en gaat ruzie maken met de interviewers.

Dat is triest, want er is natuurlijk heel wat te doen in het land en in de wereld en er zijn maar weinig mensen die zich er voor willen inzetten, maar daar wilde ik het niet over hebben. Mijn gedachten bleven steken bij één zin in het interview: "Samen hebben we dit land door de crisis getrokken." Ik snap namelijk niet wat die betekent. Ik snap wel wat hij suggereert: de politici van VVD en PvDA hebben een geweldige krachtsinspanning geleverd, waardoor Nederland nu uit de crisis is (en de PvdA krijgt daar niet de waardering voor die ze verdienen).

Maar ik zit me vooral af te vragen: Is de crisis dan al voorbij? En hoe trek je aan een land? Ik weet dat kabinetten die hun regeringsperiode afsluiten met een stijging van het BBP daarvoor de verantwoordelijkheid claimen, maar is dat niet een beetje onzin? Moet je daarvoor niet begrijpen hoe de economie werkt en hoe je die kunt beïnvloeden?

Over de oorzaken van de crisis zijn economen het zo langzamerhand redelijk eens (als overheden gaan bezuinigen, banken stoppen met geld uitlenen en mensen met geld uitgeven, en dat allemaal tegelijk, dan gaat het ernstig fout), maar ik geloof niet dat dat in regeringskringen is doorgedrongen, want dan waren ze niet zo ijzerenheinig doorgegaan met bezuinigen. En als het om het weer aanzwengelen van de economie gaat houdt het ook wel op bij een beetje op bij roepen om een VOC-mentaliteit. Dat is een beetje armoedig, zeker tegenover een vergrijzende bevolking. Je gaat mensen pas op hun houding aanspreken als je niks beters weet.

Of zouden ze denken dat ze met het naar achter schuiven van de pensioenleeftijd de economie uit het slop hebben getrokken? Dat is toch eerder een maatregel waardoor mensen zonder baan een paar jaar langer in de bijstand zitten.

Maar Spekman vindt dus dat hij met Rutte en nog wat van dat volk het land door de crisis heeft getrokken. Een beetje wereldvreemd, lijkt me. en ik vind het ook ongemakkelijk. Ze kloppen zich op de borst om niks, hebben ze dan wel het oordeelsvermogen om andere dingen beter aan te pakken?

De zeespiegel 7 meter hoger, nou en?

Ik vind Obama een goeie president, die verstandige ideeën heeft. Als hij klimaatverandering op de agenda zet - en dat doet hij - dan wordt het hoog tijd dat ik me er ook eens in verdiep. Ik heb het boek van Noami Klein trouwens al klaar liggen op mijn nachtkastje, maar ja dat is weer zo'n baksteen.

Gelukkig heeft Vice er een docu over en die zijn altijd maar 15 minuten, dat kan er nogwel af. Shane Smith had zijn North Face-pak en zijn kaplaarzen aangetrokken en was naar Groenland gereisd voor een ontmoeting met Jason Box, een overnachting in een kampeertent en een helikoptervluchtje.

Jason Box kende ik al uit een artikel over klimaatwetenschappers die depri worden, omdat ze zich de hele dag met het einde der tijden bezighouden. Ik voelde me dus al een beetje ongemakkelijk toen ik ging kijken, want zelf ben ik ook iemand die als hij leest dat het heelal over 12 miljard is uitgedoofd, denkt: laten we er dan maar meteen mee ophouden.

Box meet de hele dag hoe snel de ijskap op Groenland smelt, door hele lange palen door de ijskap te slaan, met een vlaggetje eraan, en ieder jaar te kijken hoeveel meter ze dan boven het ijs uitpriemen. Wetenschap kan heel simpel zijn.

De mannen van Vice hadden er een mooie, onheilspellende rapportage van gemaakt, met veel stukken ijskap die afbraken en in het water donderden. Waar ik van schrok is dat de ijskap niet helderwit is, maar vuilgrijs, door alle luchtvervuiling. En grijs kaatst het zonlicht veel minder terug dan mooi wit, dus dat warmt een stuk beter op.

Als al het ijs van Groenland is gesmolten, stijgt de zeespiegel 7 meter. Ik schrok me dood. 80 van de 100 grootste steden staan dan blank, dus ik voelde me erg ongemakkelijk en ben eens gaan zoeken naar een kaartje dat aangaf hoeveel aardbodem dan door het water verzwolgen zou zijn. Het Internet zou het Internet niet zijn als dat er niet was, en ja hoor: Behalve Eindhoven en Arnhem is er dan weinig stad meer over in Nederland. (Platteland boeit me niet zo).

Maar als je dan even uitzoomt naar heel Europa, is er verder eigenlijk niks aan de hand! Sterker nog, ook als je kijkt wat er gebeurt als de wereld 50m verder onder water staat, ligt het allergrootste deel van Europa gewoon nog boven water. Oké, vanaf Venetië is er een flink stuk uit Italië en van Vlaanderen tot en met de Noordduitse laagvlakte is het soppen en Nederland wordt teruggebracht tot het eiland Hoenderloo en een stukje Zuid-Limburg, maar verder ziet Europa er nog steeds heel erg uit als Europa.

Er gaan wel heel veel hoofdsteden kopje onder: Londen, Parijs, Berlijn, Brussel, Rome, Amsterdam. Maar ja, Manchester, Lyon, München en Milaan nemen het graag over. Amsterdam hoeft niet vervangen, de burgemeester van Hoenderloo kan het restantje van Nederland wel in zijn eentje besturen.

Op de een of andere manier vond ik dit geruststellend. De stijging van de waterspiegel leidt alleen plaatselijk tot narigheid. Dat is ook precies het (politieke) probleem met al die klimaatveranderingen. De een heeft er last van, de ander veel minder.

Ik hoop dat als wij hier straks voor het water moeten vluchten de rest van Europa de grenzen voor ons verder openzet dan voor asielzoekers uit de rest van de wereld.