Nazi's

Net het stukje in de Volkskrant gelezen over Jack Biskop (nooit eerder van gehoord), die de PVV maar weer eens met de nazi's heeft vergeleken.

Dat de vergelijking niet opgaat lijkt me onderhand wel duidelijk. Ik zie nog geen PVV-knokploegen in de straten van Utrecht en ik geloof ook niet dat Martin Bosma in zijn boek oproept om de moslims te vernietigen. Ik vraag me dus af wat je opschiet met zo'n vergelijking. In ieder geval zet je de PVV-kiezer in de hoek en dat is niet zo handig, want dat zijn ook maar sukkels die zich niet op hun gemak voelen in Nederland.

Ik ben wel benieuwd wat Biskop gaat doen met zijn mening. Hij zou bijvoorbeeld in het verzet kunnen gaan, naar Engeland roeien of de hulp van de Geallieerden inroepen, of eens een keer een gespreksgroepje beginnen met wat Henken en Ingrids, maar het blijft hier vrees ik bij Erge Dingen signaleren en Gelijk Hebben, wat voor een gereformeerde (en zo ziet Biskop er wel een beetje uit) ruim voldoende is om de hemelpoort door te mogen.

Wat me weer wel aansprak in het bericht was het citaat van Menno ter Braak, met name de opmerking dat de verongelijkte achterban van de NSB zichzelf als "het eeuwige slachtoffer van 'links' of 'de elite'" zag. Ook toen al? Verbazend. Of misschien wel niet.

Nou ben je als je verongelijkt bent nog geen fascist en ook nog geen racist (twee verschillende dingen, zeg ik nog maar even). Eigenlijk ben je dan vooral verongelijkt, dus voel je je machteloos en onbegrepen. Het lijkt me goed als Biskop daar wat aan probeert te doen. Ik weet niet of dat kansrijk is (zouden Ter Braak en zijn tijdgenoten dat geprobeerd hebben of zijn ze ook meteen in de verdediging gegaan?), maar het is misschien een manier om de PVV de wind uit de zeilen te nemen.

Want dat is natuurlijk wel een nare partij. Schoppen tegen links of de elite (waarvan ze het rechtse deel dapper gedoogsteunen) en wat roepen over buitenlanders om zich geliefd te maken bij een tamelijk kwetsbaar deel van het electoraat, zonder al te veel oplossingen, het is allemaal heel stoer en flink maar het levert niks op. Wat Ter Braak over de NSB zei: ze hebben er belang bij om het ressentiment in stand te houden, want daar gedijen ze het beste bij, gaat ook wel erg op voor de PVV. Als Wilders een vent was zou hij niet gedoogsteunen, maar verantwoordelijkheid nemen.

Ik zou het fijn vinden als Biskop dit moeilijke verhaal ging uitleggen aan de achterban van de PVV.

Het voelt als 34 graden buiten en de auto moet gewassen

Als ik nou gewoon op het dak ga liggen, zouden die borstels dan zeer doen op mijn rug?

Ik moet in ieder geval niet het uitgebreide programma nemen met waxen en nadrogen.

Als ik op Google Images zoek naar plaatjes van "auto wassen" krijg ik hele series met bikinimeisjes die over schuimende auto's hangen terug.

Zou dat de ultieme turn on van de autoliefhebber zijn? Een vette bolide hebben en die laten wassen door een stel babes met heel veel schuim? Terwijl je erin zit, met je tong uit je mond en je neus tegen de voorruit? Zou ik zonder het te weten mannen kennen die hiervan dromen, en zou ik vrouwen kennen die daarvoor hun ("heur", zou mijn leraar Latijn zeggen) zwemspulletjes aan zouden willen trekken? En daarna zelfs uit? Ook voor mijn blauwe Ford Focus gezinswagen? Ik hoef het niet te weten.

Midlifecrisis?

Collega T. wordt morgen vijftig. Ik heb geluk nog bijna anderhalf jaar respijt, maar ik begin ook al aardig af te takelen.

De leesbril is inmiddels onvermijdelijk, als ik tenminste niet de helft van de dag met mijn bril in mijn hand en mijn neus tegen het beeldscherm of mijn blaadje geplakt wil zitten.

De audicien was ook helemaal niet verbaasd dat ik langskwam, maar kon me troosten met de wetenschap dat de verzekering mijn oren nog net niet slecht genoeg vond om een hoorapparaat te vergoeden. Hoera! Rondje voor de zaak!

Wat ook kan aftakelen, kijk maar naar mijn oude vader, is het korte termijngeheugen, plus nog een aantal andere cognitieve functies. Ik ben hier bijzonder gevoelig voor, omdat ik vroeger zo goed rijtjes kon leren, en deins niet terug voor vals spel om met Memory van mijn dochter te winnen, zo lang het nog kan. Zij gelukkig ook niet, dus het is helemaal niet oneerlijk.

Medebloggers die zich ook graag ongerust maken over de voortekenen van het verval kunnen nu terecht op http://www.cambridgebrainsciences.com/ om zich eens goed de gordijnen in te laten jagen. Je kunt daar een aantal testjes doen voor geheugen, redeneren en plannen. Het is allemaal hondsmoeilijk en om je zelfvertrouwen helemaal de grond in te boren kun je je score vergelijken met die van de andere deelnemers (DOE HET NIET!).

De andere deelnemers zijn namelijk/natuurlijk allemaal nerds en bollebozen die van heinde en ver naar Cambridge zijn gesleept of gelokt, omdat ze de eerste honderd cijfers van het getal pi achter de komma nog foutloos, zij het wat minder verstaanbaar, kunnen opzeggen als ze met twintig pinten bier in hun kraag uit de kroeg komen, op hun rug een Rubriks cube in twee halve tellen goed kunnen draaien en ook nog foutloos van rechts naar links en in spiegelbeeld kunnen schrijven. Die halen het gemiddelde dus op tot de astronomische hoogten die ze elk nacht door de ruimtetelescoop bestuderen (voordat ze aan die twintig pinten beginnen) en scoren allemaal even makkelijk 127 voor een testje waar ik met het zweet in mijn handen en hulp van diezelfde dochter net 12 punten haal (ik denk wel dat zij ook vals spelen).

Maar stiekem vind ik het wel leuk. En je wordt toch een keer oud. Dagelijks eigenlijk. Dus dan maar spelend.

We hebben alles al

Het voordeel van niet kunnen slapen (om één uur de ogen dicht en om zeven uur alweer open, op zondagmorgen!) is dat je de krant nog eens een keer wat beter leest. Ik ben helemaal opgetogen over een uitspraak van ene Peter Elverding, een P&O-baas die omhoog geschoten is naar de functie van baas van DSM – daar maken ze toch alleen viezigheid? – en als een van de laatste Nederlanders riant op zijn 59e met pensioen is gegaan, drie jaar geleden.
Het voordeel van een dikke baan is dat je na je pensionering niet meteen de caravan in hoeft om jezelf van de straat te houden, maar leuk vrijwilligerswerk kunt blijven doen, waarin mensen naar je willen luisteren. Zelfs onze Volkskrant.

Deze meneer Elverding heeft een paar simpele boodschappen en hij heeft ook nog eens veel gereisd, zodat hij weet dat het op andere plaatsen anders blijkt te kunnen en te gaan dan in onze gezellige moerasdelta.

Een van de boodschappen die me erg aanspreekt is: de koek moet groter, het gaat niet om verdelen, maar om verdienen.

Wat mij betreft is dat hèt zwakke punt van de moderne politiek. En misschien ook van de oude, want waarom zou het vroeger beter zijn geweest? Toen hadden we geen grotere hersens en hadden we ook gewoon bij ons thuis, voor op straat, oorlog, in plaats van in Bosnië of Fietnam.

We hebben hier namelijk nogal wat partijen die alleen maar nadenken over beter verdelen (niet alleen de SP, wat dacht je van Job?). En de partijen die het wel hebben over meer verdienen zijn zich handenwringend aan het voorbereiden op een goeie pot bezuinigen. Het CDA voorop, want daar zijn ze dol op schuld, boete en zelfkastijding. Flink bezuinigen is stoer, je moet alleen niet zeggen waarop, want dat kost je stemmen. Kennelijk is het menselijk denkraam te klein om tegelijkertijd na te denken over beter verdelen en meer verdienen. Of het komt doordat Tweede Kamerleden tegenwoordig ambtenaren zijn die er een schaal bij willen en zich nooit hebben afgevraagd waar de belastingcenten vandaan komen. Toch worden alle financiële problemen opgelost door groei en niet door eerlijker delen.

Elverding weet al hoe het verder gaat: de groei komt niet terug in Nederland. En dan komt het: “want we hebben alles al”. En dan er nog even overheen: “en de bevolking groeit niet meer”. Zo simpel is het koekvraagstuk. Als je alles al hebt, koop je niks meer, en als je met minder bent, dan koop je de man (m/v) misschien nog wel meer, maar niet met zijn allen.

Die vergrijzing wordt trouwens een ramp, maar dat dringt nog niet zo door: oude mensen zijn niet zo goed meer in innovatie (zie je je vader 120 uur per week werken om als eerste een nieuwe iPhone-app op de markt te krijgen? Je moeder wel?), of er helemaal niet in geïnteresseerd (ga maar eens TomToms en iPhones tellen in huize Vrederust). Straks komt er ook geen brandweerman meer als je 1-1-2 belt, omdat ze allemaal met pensioen zijn. Of er komt er een van 63, die met zijn stijve heup de ladder niet snel genoeg meer op kan om je kat en je fotoalbum te redden. Over 10 jaar is het trouwens zo ver.

Gelukkig heeft Elverding wel een oplossing: ga de koek van China opvreten. Het is oorverdovend simpel. Wij kunnen spulletjes verzinnen die ze daar willen hebben (ze zullen ze zelf moeten maken), dus als we die daar weten te slijten kunnen we onze begrotingstekorten afbetalen en houden we ook nog wat over voor een windmolenparkje hier en een lerarensalarisje daar.

Ik ben wel benieuwd of dat gaat lukken in Nederland Bejaardenland, waar politici liever voor een spoeddebatje over niks in de Kamer voor de camera gaan staan, dan bedrijven te helpen koek af te gaan snoepen van onze Aziatische vrienden. En waar mensen liever bang zitten te zijn om iets te verliezen van wat ze denken te hebben gehad (de PVV en de SP zijn nog steeds goed voor een zetel of 30), dan achter de buis vandaan te komen om de wereld even te verbeteren.

Maar waarom zou je ook als je alles al hebt?

Er kan weer gefietst

Er kan weer gefietst. Het was een graad of 12 vandaag, dus met een regenjekje over mijn sweatshirt (heet dat een hoodie? Moet ik eens aan mijn zoon vragen) was het goed uit te houden.

Ik ben een fan van het fietsknooppuntennetwerk, want dan kun je zonder kaart op stap (behalve als je verdwaalt) en hoef je alleen maar het nummertje van het volgende knooppunt te onthouden en de bordjes te volgen.

Om het helemaal makkelijk te maken heeft Falk zo maar gratis en voor niks een planner op het Net gezet. Je kunt dan inzoomen op een kaart die alle knooppunten en de weggetjes ertussen laat zien en als je op een knooppunt klikt komt het in een lijstje, dat je als je er een mooie route van hebt gemaakt kunt uitprinten.

Ik had dus een routetje van een km of 35 bedacht, want je moet rustig beginnen, door Rivierenland. Omdat ik een handige fietsendrager heb gescoord op Marktplaats (er werd er één aangeboden van het merk en type dat ik wilde hebben en ik was de enige die hem wilde hebben - leve het marktmechanisme!) is mijn actieradius onbeperkt als ik bereid ben eerst met de fiets achterop auto naar het beginpunt te rijden. Wel spannend, voor het eerst met zo'n fietsenrek aan je achterklep de snelweg op. Als het loslaat vermoord je de mensen die achter je rijden en is je fiets ook nog eens verwoest. Maar dat valt reuze mee. De mensen kunnen alleen je nummerbord niet zien, maar dat willen ze ook niet. Op de terugweg reden er twee pliesies achter me en die vonden het prima.

En zo kwam ik bij fietsknooppunt 17 in Amerongen, een van mijn favoriete dorpjes hier in de buurt. Vandaar moest ik naar 24 en dat werd prompt niet aangegeven. Wat blijkt nou: Nummertje 24 ligt aan de overkant van de rivier en dat is een andere provincie en de ene provincie gaat natuurlijk niet het toerisme in de andere provincie bevorderen. Hoog tijd dat die dingen worden opgeheven, wat een bekrompen gedoe. Even nakijken op welke partij ik daarvoor moet stemmen. Gelukkig krijg je van Falk als je je route print er ook een kaartje bij, dus ik kon mijn reis voortzetten. Per pont nog wel. Aan de overkant van het veer staat een fantastisch veerhuis dat ik wil hebben. Dat gevoel heb ik onderweg nog wel een keer of dertig gehad, maar het veerhuis is echt mooi.

Al fietsend is dat een van mijn favoriete bezigheden: huizen kijken en me afvragen of ik er zou willen wonen en of ik het zou kunnen betalen. Het leuke van langs een rivier fietsen is dat je veel oude huizen ziet, want zo'n rivier ligt er al een hele tijd en trekt al eeuwen handel en nijverheid en dus bebouwing aan, net als een snelweg nu. En ik vind alle gebouwen van voor 1900 mooi. Er stond trouwens weinig monumentaals aan de Gelderse kant. Aan de Utrechtse kant, langs de gelijknamige Heuvelrug zag je af en toe een landhuis tegen een helling of een serieuze kerk (zie plaatje).

Intussen vroeg ik me ook af welke rivier ik eigenlijk was overgestoken toen ik over de Rijnbandijk fietste, volgens het straatnaambordje. Misschien niet zo slim.

Op een gegeven moment zag ik ook een ooievaarsnest waar een enorme vogel met drie kleintjes in de weer was. Je zou zeggen dat het dan een ooievaar zou moeten zijn, maar daar heb ik geen verstand van. Voor mij zijn alle vogels van een afstand zwart.

Omdat Nederland doorgaans westenwind heeft schoot ik nogal op. Een km of 25 per uur, wat met mijn conditie en wind mee wel het maximum is. Dat werd een stuk minder toen ik terug moest, westwaarts. Het begon weer met een oversteek per pont (veer), bij een fraai veerhuis, maar daar zat een partycentrum aan vast, dus dat hoef ik niet. Het schilderwerk op de bovenverdieping zag er ook niet best uit, trouwens. Kennelijk wordt daar niet gepartyd en dan hoeft het er niet netjes uit te zien.

Een van de veerlieden had zijn Kreidler Florett op de pont geparkeerd. Daar was ik erg van onder de indruk. Het apparaat was uit 1964 en zag er puntgaaf uit.

Overigens vind ik rivieren rare dingen. Zo maar tussen twee oevers een plens water van 6 meter diep, waar een ijzeren boot gewoon op blijft drijven. Hoe komt dat allemaal zo bij elkaar en waarom uitgerekend daar en niet ergens anders? Ik snap het niet zo goed, maar het houdt me wel bezig. Als ik er overheen vaar.

Aan de overkant van de rivier had en heb je de Blauwe Kamer, een natuurgebiedachtig iets, waar het stierf van de paarden. Zal wel een ekologische bedoeling hebben. Ik heb daar een bordje gemist en moest daardoor de Grebbeberg op, een helling van 7%. Maar dat vond ik helemaal niet erg. Niks leuker dan een hellinkje trekken op de fiets en hellinkjes zijn schaars in ons koninkrijk. Bovendien is de Rijksstraatweg van Arnhem naar Utrecht een stokoude weg die tussen Rhenen en De Bilt is volgebouwd met landhuizen. Dat stuk heet de Stichtse Lustwarande. Prachtig.

Een stuk leuker dan het bos waar ik vervolgens in werd gestuurd, ook al had de ik route zelf bedacht. Bossen zijn leuk voor eekhoorns en moutainbikers, maar ik verveel me er tussen al die bomen. Het gaat ook tegen de evolutie in om je daar prettig te voelen, want je kunt roofdieren niet van een afstand aan zien komen. Dit zegt denk ik wel iets over mountainbikers. Ik vermoed dat dit een soort is die het niet gaat redden in de survival of the fittest. Als ze nou nog in schutkleuren door dat bos fietsten, maar ze dragen de meest idiote kleuren.

En toen was ik weer in Amerongen. Wat een mooi dorp. 33,36 km gefietst met een gemiddelde snelheid van 20,4 km.

Op de terugweg lekker over de Stichtse Lustwarande gereden. Amerongen, Doorn, Driebergen, Zeist, het ene landhuis na het andere, en heel aardige villa's als opvulling.

Te dik

Ik dacht dat die Simon Schama wel aardig kon schrijven, want Overvloed en Onbehagen heb ik destijds (het kwam uit in 1988) gefascineerd gelezen, al kan ik me er geen twee zinnen meer uit herinneren. Ik was dus blij dat hij over de Nederlandse revolutie had geschreven (die van 1787) in Patriotten en Bevrijders, want die interesseert me wel.

Terwijl Engeland als een soort China aan het opkomen was in de 18e eeuw, was Nederland helemaal uitgebloeid. Wat je dan ziet is dat de elite zich steeds harder vastbijt in zijn privileges en de rest van de samenleving feller buitensluit. Als er minder te verdelen valt kun je immers alleen rijk blijven door de poet met zo min mogelijk mensen te delen. En risico nemen doe je ook niet meer, dus ga je beleggen in plaats van ondernemen. Zien we daar wat parallellen met de Nederlandse samenleving anno nu of is het nog niet zover?

Ik vind het een mooi idee dat een groot deel van Nederland zich verzette tegen die oligarchieën die steeds verder verstarden en dat we in Nederland ook eens een progressieve revolutie hebben gehad, want dat was de Tachtigjarige oorlog niet en dat is met de Bataafse revolutie het enige wat we in Nederland aan revolutie hebben meegemaakt, op een kleine vergissing van Troelstra c.s. in 1918 na en misschien ook 1966, maar dat vind ik weer te veel eer voor die babyboomers. En een progressieve revolutie heeft wel wat. Vooral als het geen burgeroorlog wordt, zoals in Frankrijk. Bloedvergieten is niet gezellig en lastig terug te draaien.

Ook lees ik graag over incompetentje Oranjes, en daar was stadhouder Willem V een goed voorbeeld van. Het geleur van zijn zoon was trouwens ook niet erg indrukwekkend. In "De Troon" kun je zien dat hij nog bij Napoleon, die toen toch de vijand was, op visite is geweest om compensatie te vragen voor het verlies van de Nederlanden en dat had ik op school niet geleerd. Wat ik daar wel heb geleerd is dat het herstel van de Oranjedynastie in 1813 iets moois was en daar ben ik het achteraf natuurlijk niet mee eens. Ik las in de Wikipedia een tussenzinnetje dat suggereerde dat de terugkeer van Willem een opzetje van de Engelse geheime dienst was om te zorgen dat er een monarchie in Nederland kwam (en in België) die Frankrijk aan de noordkant een beetje in bedwang zou houden. Op school krijg je het idee dat het een autochtoon Nederlands idee was om eens een monarchie te beginnen, alsof er geen buitenland bestond.

Nou, ik had daar graag meer over gelezen, maar het was teveel van het goeie, die baksteen van Schama van 750 pagina's (exclusief voetnoten). En wat voor pagina's: nauwelijks marge en een bijzonder leesbrilonvriendelijke corpsgrootte. En ik heb niet eens een leesbril! Als je het in bed leest zijn je armen na twee pagina's verzuurd. En het is te gedetailleerd opgeschreven om te boeien.

Het had zo mooi kunnen zijn.

Toen heb ik Door een Hollandse Winter maar gelezen, van Caroline Hanken. Ook leuk en in twee rukken uit.

Freud op zaterdagmorgen

Bij de zaterdagochtendse surftocht - ik was eigenlijk op zoek naar de openingstijden van het postkantoor - kwam ik die ouwe Lucian Freud weer eens tegen.

Wat kannie toch mooi schilderen en wat ik ben ik toch een sukkel dat ik zijn expositie in het Gemeentemuseum voorbij ben gelopen. Ik kom hier binnenkort toch weer, dacht ik, en ik had al een Picassotentoonstelling achter de kiezen. Dom geprogrammeerd trouwens, die twee tegelijk, maar laat ik niet iemand anders de schuld geven.

Ik ben gelijk wild gaan surfen naar zijn doekjes. Gewoon "lucian freud" intikken in Google en dan naar de Beeldresultaten. Nadeel is alleen dat je ze dan op postzegelformaat ziet. Gelukkig had Bol.com nog een tweedehands boek van Taschen met plaatjes van hem. En een impulsaankoop is snel gedaan op het Net.

Geen idee wat er zo mooi aan is allemaal trouwens. Hij schildert portretten, meestal bloot (alleen the Queen deed natuurlijk weer niet leuk mee en is in een blauwe robe met bijpassende kroon - you can leave your hat on - opgepenseeld), wat zijn uitwerking doorgaans niet mist op deze middelbare man - ik hoop maar dat het plaatje hierboven mag van de zedenmeesters van de Volkskrant - en het straalt iets uit. Ik weet niet precies wat, maar zijn doeken worden verkocht voor milljoenen, dus ik ben niet de enige die de straling oppikt.

Of ik mijn laatste 33 miljoen zou uitgeven aan een schilderij van een mevrouw die naar de Weight Watchers (het begint allemaal wel erg politiek incorrect te worden hier) moet is weer wat anders. Maar een investment banker die een beetje leuk uit de bonusronde is gekomen drinkt er geen Chateau Pétrusje minder om. Misschien zijn die bonussen toch nog ergens goed voor!

De stijl van Freud is trouwens rauwer geworden dan op het plaatje hierboven en dat vind ik mooier. Kan ook komen omdat deze grijsaard te eigenwijs is om zijn bril op te zetten en daardoor niet meer binnen de lijntjes kan schilderen. Maar ja, was Van Goghs unieke kleurgebruik ook niet aan staar te wijten (Nee trouwens, maar Monets wel)?

Anyways, mooi begin van de zaterdag. Nu boodschappen doen, bah.

Knieën

Ik ben gisteren wezen skiën op een besneeuwde helling in Zoetermeer en ik had na afloop nogal last van mijn knieën. Ik vroeg me af hoe het zou zijn als ik bij een voetbalwedstrijd (niet dat ik daar ooit kom) per ongeluk te dicht in de buurt van mattende hooligans had gestaan en door een slecht mikkende agent in mijn knieschijf was geschoten.

En toen zag ik op Joop.nl een clipje van een meneer De Roon van de PVV, voormalig advocaat-generaal, die ook een mening had over knieschijfschieten. Ik heb De Roon even gegoogeld en las op de PVV-site dat hij zich boos maakt over Saban B., de gevluchtte vrouwenhandelaar en zich afvraagt: "Hoe is het mogelijk dat enkele journalisten deze ontsnapte crimineel wèl weten op te sporen en de Nederlandse justitie niet?" Ik denk eerlijk gezegd dat hij dat heel goed weet als hij advocaat-generaal is geweest, want dan ben je van de Nederlandse justitie. Flauw hoor.

In dat clipje vertelde hij dat hij er erg voor was om hooligans die te keer gingen door de politie in de knieën te laten schieten. Dat vond ik wel een rare voor een ex-Justitieman. Ook voor een PVV'er trouwens, want het is een gebruik dat we nog goed kennen van de IRA en hun concurrenten en ik neem aan dat de PVV die niet als role model wil. Justitiemensen, en als het goed is ook PVVers, kunnen weten dat politieagenten geen rechters zijn en al helemaal geen beulen en ze weten ook dat lijfstraffen sinds een eeuw of anderhalf niet meer bestaan in Nederland. Dat was vast niet voor niks.
De Roon wil nu alleen even niet weten dat hij van Justitie is geweest (als het goed is houden ze een baantje voor hem vrij, voor als hij weer eens terugkomt uit de politiek, mocht hij het zich dan weer herinneren. Daar heeft Fred Teeven ook gebruik van gemaakt toen hij even lid was geweest van een rare partij) en dat straf normaliter na veroordeling komt en niet daarvoor.

Hij hing in het clipje het verhaal op dat gericht schieten volgens de wet is toegestaan in noodsituaties. Dat geloof ik graag en dat lijkt me ook heel redelijk als ik even terugdenk aan Hoek van Holland. Gericht schieten is alleen niet hetzelfde als mensen in hun knieën schieten. Het laatste is mensen bewust invalide maken, net als de sharia wil met dieven, het eerste is wat een agent moet doen als in de lucht schieten niet meer werkt, en dat is nogal wat anders. Ranzig dat De Roon dat verschil verdonkeremaant. Nou maar hopen dat zijn kiezers het wel zien.

En toen moest ik aan Hero Brinkman denken, die afgelopen september een barman te lijf ging die hem niet meer wilde bedienen, omdat hij al te bezopen was. Als er een agent ter plaatse was geweest, had die Brinkman (Drinkman, volgens GeenStijl) dan ook in zijn knie moeten schieten? Laten we het De Roon vragen.

Is het nou nooit afgelopen?

Dit weekend de krant van zaterdag weer eens wat beter gelezen. Viel me op dat er in het Magazine nauwelijks aandacht werd besteed aan allerlei hebbedingen. Normaal is de grens tussen advertentie en redactioneel in deze advertentiefuik irritant vaag.

Maar daar wou ik het niet over hebben. Er stond iets in over de Duitse ambassadeur die geweigerd was bij de komende dodenherdenking, waar hij wel bij had willen zijn. Een lulverhaal over een misverstand en dat dat natuurlijk nooit de bedoeling was geweest.

In Het Vervolg stond verder een interview met Jacques Delors met veel praat over eenheid en samenheid en dat soort taal. Tot voor kort vond ik dat hypocriet CDA-gewauwel, maar heel langzaam begint me te dagen dat solidariteit (nog zo'n woord waar ik mijn leven lang al jeuk van krijg, zeker als het door een vakbondsfunctionaris wordt uigesproken), eenheid, voor elkaar opkomen, misschien toch niet alleen holle kreten hoeven te zijn. De samenleving wordt er niet beter van als iedereen zich afsluit voor mensen die vervelend zijn, arm, zielig of lopen te kloten, of alle vier tegelijk.

Ik word daar een beetje nerveus van. Tot nu toe heb ik alleen de derde wereld serieus genomen, omdat ze daar pas echt zielig zijn. En lekker ver weg. Maar als ik eens ga ophouden de rest van de wereld (zeg maar alle niet-doctorandussen met bril, hypotheek en grijzende slapen) te negeren, jeetje, wat moet ik dan? De Straatnieuwsverkoopster mee naar huis nemen? Ik moet zeggen dat de gedachte wel even opkwam toen ik bij de Albert Heijn binnenliep, want het is verrekte koud buiten. Ze had ook al haar tanden nog, zo te zien.

Of toch maar een Marokkaanse jongen die niet wil deugen gaan coachen (met mijn hand op mijn portemonnee, gewoon voor de zekerheid)? U merkt dat een lichte paniek zich van me meester maakt bij het idee dat alleen best veel belasting betalen en 100 euro per maand weggeven misschien niet genoeg is om onze postindustriële heilstaat voor àlle ingezeten leuk te maken. En dan hebben we het nog niet over de niet-ingezetenen die het ook niet zo leuk hebben.

Maar dit was even een uitweiding. Delors zei, in dat interview in Onze Volkskrant, dat eigenlijk meer een staatsiefoto was met één kolommetje tekst links en rechts ervan - de Volkskrant zorgt er nauwlettend voor dat we niet te veel stof krijgen om over te hoeven piekeren in het weekend - die ouwe Delors zei dus dat de Europese Unie in het teken stond van verzoening toen ze hem oprichtten. "Aan een volgende generatie is de belofte gedaan dat ze niet zouden worden aangekeken op wat hun ouders deden."

Ik leg dat maar even naast het besluit van het herdenkingscomité om die Duitse ambassadeur buiten te sluiten en ik ben meteen zeer geïrriteerd. Waarom word ik dat nou toch? Eens even nadenken. Het verschil tussen daders en slachtoffers is niet zo groot. Laten we daar eens mee beginnen. Twee jaar later al sloegen onze jongens in Nederlands-Indië gevangenen de hersens in, om maar eens wat te noemen uit het repertoire van oorlogsmisdaden ("excessen" werden ze later eufemistisch genoemd) dat elke gewapende macht binnen de kortste keren onder de knie heeft. Daarna, in 1995, hebben we onze specialiteit, de andere kant op kijken als mensen worden afgevoerd, nog even herhaald. Enzovoort. Hoewel we het nu eindelijk eens goed schijnen te doen in Afghanistan.

Ik ben daarom niet zo voor het instandhouden van oude vijandbeelden. Zeker niet als die vijand de afgelopen 50 jaar al een aantal malen op de knieën is gegaan uit schaamte en ook financieel het een ander heeft proberen goed te maken. Ik heb ergens gelezen over iemand die zei: Duitsers bieden tenminste hun excuses aan als ze iets verkeerd hebben gedaan, dat kun je van Japanners niet zeggen. Wist ik nou nog maar waar.

De mensen van 4 mei lijken te zeggen: onze oorlog is de ergste die er ooit is geweest en onze slachtoffers hebben het meest geleden uit de hele geschiedenis en onze daders zijn de grootste misdadigers die er ooit zijn geweest. Dat moet eens ophouden. Om te beginnen vindt iederéén dat die een oorlog heeft meegemaakt en die de slachtoffers en de daders van dichtbij kent. En natuurlijk heeft iedereen gelijk. Het is een beetje pervers om te claimen dat jouw oorlog of jouw leed het ergste was.

En het helpt niet om nieuwe oorlogsmisdaden te voorkomen. Integendeel, het helpt het oude vijandbeeld in stand te houden. Kijk maar naar dat gezwets over kruisvaarders van onze salafistische vrienden of denk anders eens aan de Slag op het Merelveld van 1389 die onze Servische vrienden in de afgelopen jaren 90 zo geïnspireerd heeft.

En dat vind Delors nou ook. Die Europese Unie gaat toch niet alleen maar over centen. Hebben ze dat er nou bij gezegd toen we over de grondwet moesten stemmen?

Wim of John?

Genius is leuk. Het is een programmaatje van Apple dat liedjes die op elkaar lijken bij elkaar zoekt en achter elkaar afspeelt op de iPod. Gisteren hoorde ik in Popmix 2 allemaal nummers van Spinvis. Nu is Spinvis geweldig, maar ik kan me niet voorstellen dat er in Cupertino ook maar iemand is die ooit van hem heeft gehoord, dus heel knap dat ze hem tussen John Mayer en Nick Drake in de mix hebben gezet. Jammer voor ze trouwens, dat ze Spinvis daar niet kennen, want hij is Goed met een hoofdletter. Ze zouden daar bij Apple Nederlands moeten leren om van zijn teksten te kunnen genieten. Luister naar Smalfilm en je weet wie de volgende PC Hooftprijs moet krijgen. Maar niet krijgt. In een wereld waar je de Nobelprijs voor de vrede krijgt als je 40.000 soldaten naar Irak stuurt, kun je niet rekenen op een PC Hooftprijs als je Goede poëzie schrijft. En er een leuk deuntje bij zingt, compleet met gitaar en stomme samples.

Genius dus. As we speak heb ik de jazzmix van Genius op. Daarvan kan Genus er maar één voor me verzinnen, want ik heb niet zoveel jazz op mijn iPod, omdat het nou eenmaal klotemuziek is. Als je er naar moet luisteren tenminste. Spelen is anders. Een aantal van de jazzdeuntjes op mijn iPod zijn dingen die ik zelf heb opgenomen met een paar aardige muzikanten uit de buurt, maar die mixt Genius gewoon mee, zonder aanziens des persoons. Toen ik dus een saxofoon hoorde en een wrak keyboard dacht ik: dat zal wel Wim wel zijn, want die saxofoon is niet helemaal zuiver, maar wel lekker overzichtelijk en raak. En die pianist zit te rommelen, dus dat is dan Henk Jan. Bleek Wim toch John (Coltrane) te zijn. Shit. Ik weet er ook helemaal niks van. Of Coltrane had een off day, verkeerd geprikt of zo. Een topper kan het ook wel eens verkeerd doen. Daarom moet je mensen nooit ademloos bewonderen, want dan hoor je dat niet. Hoewel dat misschien ook weer niet erg is. Mensen zoeken nou eenmaal het absolute, dus laat ze maar in de waan dat het bestaat. Daar worden ze rustig van.

Wie trouwens toch wel in de buurt komt van absolute grootheid is Keith Jarrett. De jongen met wie ik in 1976, nog in korte broek, op tienertoer ben geweest, had in zijn collectie toevallig The Koln (Koeln?) Concerto. Ik vond daar toen geen reet aan, maar een paar jaar geleden kwam ik het ineens weer tegen en heb ik het kado gedaan aan Henk Jan, de jazzpianist, die er nog nooit van gehoord had en voor mezelf de MP3 gedownload. Wat eindeloos mooi en knap is aan Jarrett is dat ik denk dat hij gewoon in zijn uppie in een grote schouwburg vol met Duitsers achter een vleugel gaat zitten en wat begint te improviseren en dan na een half uur een complete simfonie, virtuoos en met een kop en ook nog een staart uit het toetsenbord blijkt te hebben getimmerd.

Ik geniet van de gedachte dat hij dat zonder enige oefening doet, maar ik ben bang dat het niet zo is, omdat ik niet wil weten dat een genie ook moet oefenen. Dat komt me namelijk slecht uit, want ik wil ook een genie zijn, maar ik hou niet van oefenen, dus hoe moet ik het dan ooit worden? Is er misschien een soort loterij voor?

Tja, Stieg

Ik ben een onverbiddelijke literatuur- en nonfiction-snob (het laatste is nog exclusiever dan het eerste), maar soms verstout ik mij toch een lekker boekje te lezen. Ik had in Greenwich een baksteen van een biografie over William Pitt (de jongere) gekocht van 600 bladzijdes en me daar in een maand doorheen geploeterd - dat u het even weet, maar het was af en toe toch wel een opgave. Nu schijnen die boeken van Stieg helemaal geweldig te zijn en was het eerste ook nog met korting te koop, dus heb ik me daar maar even mee laten gaan, voor de compensatie.

Het had nog meer pagina's dan de baksteen, maar ik was er in een fractie van de tijd doorheen. Dat alleen was al heel fijn, hoewel je per minuut lezen natuurlijk wel minder waar voor je geld hebt op die manier. Ik vond het een leuk boek om te lezen. Af en toe een beetje raar vertaald - er stond bijvoorbeeld telkens "passantenhaven", waar ik "jachthaven" zou verwachten - maar het las lekker soepel. Stieg weet hoe hij twee verhaallijnen door elkaar moet monteren om het tempo erin te houden.

Eng was het niet echt. Als je af en toe eens naar een detectifje kijkt, vind je een sadistische seriemoordenaar normaal. Ik kijk een keer extra of de voordeur op de knip zit, maar ik slaap er niet slecht van. Ik heb terwijl ik dit zit te tikken trouwens wel voortdurend het geval dat er iemand over mijn schouder kijkt, gadver. De mensen willen dat nou eenmaal, redeloze, psychopathische wreedheid, liefst tegen vrouwen en Stieg stelt ons daarin niet teleur en geeft er ook nog een religieurs tintje aan.

Er zit ook genoeg seks in. Mikael, de hoofdpersoon, gaat in het boek met drie vrouwen naar bed, op voor alle partijen bevredigende wijze, terwijl hij met een van hen een vaste relatie heeft. Maar die vindt het niet erg. De droom van iedere man. De vaste vrouw is ook de knapste en ook nog heel chic.

Het punkerige meisje is een beetje een triestig geval, dat Mikael gelukkig en passant oplapt, maar ook een hacker van de bovenste plank, die een van de boeven it het boek op onnavolgbare wijze miljoenen afhandig maakt. Dat lezen we ook graag, geen tientjes, maar meteen miljoenen, financiële onafhankelijkheid, de droom van iedere kantoorklerk, op een enkeling na, maar die liegt.

Nou, ik wilde op een rijtje zetten waarom een boek dat tamelijk oppervlakkig is in karaktertekening en niet helemaal geloofwaardig van plot toch onweerstaanbaar is, maar ik ben geloof ik al een heel eind. Ik zou het nog kunnen hebben over de machtige aartsvader op de achtergrond, die met geld en relaties dingen voor elkaar weet te krijgen, maar het is zo ook wel duidelijk.

Maar ik denk dat ik toch maar ga sparen voor deel twee. Kijken hoe dat uitvalt. Er is tenslotte niets heerlijker dan een boek dat je niet opzij kunt leggen, ook al kookt de melk over, huilen de kinderen en hangt de deurwaarder aan de bel.

Internetradio

Met Koninginnedag heeft mijn dochter een Squeezebox Boem gewonnen. Het was de hoofdprijs in de tombola en het zag er duur uit, in een mooie doos. Apetrots kwam ze ermee aanzetten temidden van een sliert vriendinnen die zich om de winnares verdrong om ook een beetje mee te delen in het succes. "Wat is het eigenlijk?" vroeg ik, maar dat wist zij ook niet. Wat overigens niets afdeed aan haar geluk. Dat kan nog als je 10 bent. Bovendien klinkt dat Boem in Squeezebox Boem (vooruit: Boom) leuk.

Ik had overigens ook geen idee, maar dat duurde niet lang, want als ik een gadget te pakken heb laat ik hem niet los tot ik hem snap. Het blijkt een apparaat te zijn waar je draadloos muziek van je PC naartoe kunt streamen, via de server, en er zitten boxen aan waar die dan uitkomt. Als ik deze zin hardop uitspreek tegenover mensen die vragen wat mijn dochter eigenlijk gewonnen had in de tombola kijken ze alsof ze het in Keulen horen donderen, ze snappen er niks van. Ze zijn net als ik van de generatie die van het geld van zijn eerste vakantiebaantje een casettedeck kochten en een versterker. Hele verstandige types als ik vulden ook nog even hun Zilvervlootrekening aan tot de jaarlimiet van 480 gulden, maar dan was er wel twee weken werk naar de verdommenis, voorlopig althans, maar ja, deferred gratification (denk aan de bonus van 10% op je achttiende!) is nu eenmaal geen pretje.

Maar goed, er ligt een lange weg tussen een cassettedeck en een Squeezebox Boem. Bijna te lang, want òf de software is ekstreem gebruiksvijandig òf ik word verstrooid, want het kostte me een hoop tijd voor ik het doorhad, van dat draadloos streamen en zo, en het ding aan de praat had. Mijn kinderen snappen er nog steeds niks van, terwijl die van een generatie zijn die geacht wordt dit soort spullen moeiteloos te gebruiken en voor hun ouders in te stellen. Mooi niet. Toch nog een beetje gezag.

Maar nu ben ik er blij mee. Ik heb een verzameling illegaal gedownloade MP3s op mijn MacBookje, waar ik graag naar luister, alleen is het geluid van dat apparaat abominabel. Omdat het een notebook is, is het niet logisch het met een snoer aan de versterker (tweede generatie, die van mijn eerste vakantiebaantje is al jaren opgegeven) te hangen, dus stream ik het gewoon draadloos naar mijn Squeezebox. Boem. Klinkt stukken beter.

Maar er is nog iets veel mooiers, en dat heet Internetradio. Ik heb iets gevonden dat Deezer heet en dat zendt (streamt) de hele dag muziek uit van een genre naar keuze zonder gehinnik van DJs, spelletjes of luisteraars die hun gewauwel graag op de radio willen hebben. Aangezien Deezer iets Frans is (hoe zouden ze het uitspreken?) kun je eindeloos naar Nouvelle Scène luisteren of Pop Indé, waarbij ze af en toe ook wat Engels tussen de chansons doen voor de buitenlanders. Toch boeiender dan dezelfde 200 MP3s eindeloos recyclen.

Leuk hè? Leve de tombola.

Van mij mochtie onderhand wel dood

Bij wijze van spreken dan. Net zoals Joop van den Ende met die ene musical ons probeert wijs te maken dat we in de jaren zeventig allemaal gek van Abba waren, probeert de hele televisie me nu wijs te maken dat we in de jaren tachtig fan waren van Michael Jackson.

Ook onzin. Ik keek alleen maar naar Abba bij Toppop omdat het altijd op één stond en ik de hele show tegen beter weten uitzat in de hoop eindelijk eens een clipje van de Stones (It's only rock 'n roll), Bachman Turner Overdrive of Slade te zien. En dan niet alleen het geluid, terwijl het ballet van Penny de Jager door het beeld hopste.

In de jaren tachtig was het nog steeds niet veel bij Toppop. In 1982 stonden op één Drukwerk, nog steeds dat verrekte Abba, Tight Fit (The Lion Sleeps Tonight), Bucks Fizz, Orchestral Manoevers in the Dark, Nicole en Musical Youth. Dan kan Michael Jackson er nog wel mee door en dat verklaart misschien dat Thriller in mijn LP-verzameling voorkomt (waarschijnlijk cadeau gehad van verkeerde vrienden, of familie). Op Pinkpop had je Doe Maar, Kid Creole, Mink Deville en ZZ Top, naast wat definitief vergeten sterren. Ook niet veel bijzonders dus.

Eigenlijk is Thriller, op de gitaarsolo in Beat It (Eddy van Halen) en Human Nature ook waardeloos. En Jackson is ook niks voor ons soort mensen, hier op de VKBlog, met zijn piepstem ("Blame it on sunshine, blame it on the boogie") en zijn halve neus. Laat ze in Hilversum maar lullen. Niet sentimenteel doen over dit sneue type.

Zet "24 hour party people" anders even op (heb ik gisteren voor het eerst gezien). Dat weet je weer wat je mooi vond in 1982. Als je dat even vergeten was.

Schroefdop

Ik maak echt van alles mee. Van de week fietste ik door de grote stad A. langs een jonge vrouw, die dwars op de buddyseat van haar rode Vespa, die op de standaard stond, wild met twee armen zat te gebaren (gesticuleren, voor de lezer die niet terugdeinst voor een paar lettergrepen extra). Zomaar op de stoep, pal naast de weg. Ze had een ouwerwetse valhelm op en een opengeklapt mobieltje klemvast tussen helm en oor, zoat ze er handsfree in kon praten, wat ze ook vol overgave deed. Met op haar neus een overmaatse zonnebril, maar niet groot genoeg om het rode, betraande vel rond haar ogen te verbergen.

Ik vind dat we toch veel te danken hebben aan de mobiele telefonie. Maar klaag rustig verder.

Eigenlijk wilde ik vertellen dat ik vandaag een fles Prosecco met een schroefdop heb gekocht (ik zei al dat ik veel meemaak). Grensoverschrijdend. Ik moest denken aan de vele obers die ik aan mijn tafeltje heb zien zweten met kurken die niet wilden, al helemaal in Amerika (de Verenigde Staten daarvan), waar de ober moet bewijzen dat hij de kurketrekker niet stiekem door het uiteinde van de kruk heeft geboord, door het ding na het trekken in het uiteinde van de capsule - die dan niet van plestik mag zijn - te prutsen, die niet helemaal van de fles los mag, en ter inspectie aan de fles te laten bungelen. Maar goed, dat is dus zo langzamerhand geschiedenis. Net als dure flessen wijn, die nadat je jarenlang de verleiding van het voortijdig openen hebt weten te weerstaan en eindelijke een echt goeie gelegenheid voor consumptie hebt gevonden, naar de klote/vaantjes/ratsmodee blijken te zijn vanwege kurklek.

Mijn vader heeft zijn hele leven naar de ideale kurketrekker gezocht, er gaat geen Sinterklaars voorbij zonder dat ik een nog vernuftiger model krijg, maar dat is nu dus allemaal voorbij. Toen hij de perfecte grammafoon had gevonden, en gekocht, kwam ook een week later de CD op de markt. Maar goed dat hij nooit is gaan beleggen, want van toekomst voorspellen heeft hij duidelijk geen verstand.

Het is natuurlijk wel praktisch, het scheelt wijn door een zeefje gieten als je de kurk gemold hebt, en het is ook heel hygiënisch (slecht voor de antistoffen?), maar we zijn wel weer een ritueel kwijt in Nederland.

Maar gelukkig zorgt de mobiele telefoon weer voor nieuwe en zo is het leven toch rechtvaardig.

Life sucks, then you die

Ja lieve lezer, het is een levenshouding die mij wel aanspreekt. Het heeft wel iets slooms en machteloos: het leven doet maar wat met je en als beloning ga je de pijp uit, 4 miljard jaar in je graf liggen tot de zon ontploft of stopt met branden en daarna moet je maar weer zien wat er gebeurt. En in de hemel is geen bier, dus dat wordt lang wachten.

Toch weet iedereen dat mensen die niks willen gelukkiger zijn dan mensen die van alles willen. Dus ook mensen die het leven nemen zoals het suckt, nog afgezien van wat daarna komt.

Dit onderwerp kwam gisteren rond elf uur ter sprake toen mijn liefste liefje en ik uitkeken vanaf mijn terras over nachtelijk Utrecht en mijmerden. Wij zijn allebei in de veertig, ik al gevaarlijk dicht bij de vijftig, zij kan nog even mee, en dan ga je mijmeren: Wat hebben we ervan gemaakt en is dat alles? Voor bijsturen is het immers zo langzamerhand te laat.

De stelling van de avond was: talent, geluk en hard werken, dat is wel het minste dat je nodig hebt om het Nirwana van Uitgekomen Jongensdromen (m/v) te bereiken. Nou ben ik op het moment iets ICT-erigs en daar kon je niet van dromen in de jaren zestig, toen ik nog een jongen was, want dat bestond toen nog niet, dus alleen om die reden ga ik al niet in de prijzen vallen.

Daar komt bij dat ik niet zo van hard werken houd. Dat leidt maar af van allerlei prettige dingen en ik zou het vervelend vinden als dat echt nodig zou zijn om ergens de top van te bereiken. En ik wil er ook niet aan. Ik gooi Keith Richards altijd – ik heb het er namelijk nogal eens over met vrienden, vriendinnen en ook met betaalde therapeuten, die me allemaal graag de weg willen wijzen - in de strijd als argument dat een blije verslaafde met toevallig een absoluut gehoor het toch een end kan schoppen. En ik zie die man geen etudes spelen, laat staan de 20.000 uur volmaken die nodig zijn om een supertalent te worden. Terwijl het me ook niet iemand lijkt die tot zijn 67e moet doorwerken om nog een acceptabel pensioen binnen te harken.

Op de een of andere manier maakt mijn voorbeeld nooit indruk, terwijl ik zo ontzettend gelijk heb (Citaat van de dag: “Mensen vinden je al gauw eigenwijs, als je altijd gelijk hebt.”) Al dat gestreef leidt onvermijdelijk tot teleurstelling, want er zijn nogal wat kapers op de kust die ook Cruijff, Madonna, Obama of moeder Teresa willen worden, en als je vindt dat de wereld aan je voeten kan liggen als je maar hard genoeg je best doet en je eindigt toch in de ICT, dan heb je het ook nog zelf verkloot en kun je je ook nog eens schuldig gaan liggen voelen. Totdat de zon ontploft. Geef dan gewoon het leven de schuld, dat ligt een stuk lekkerder.

En nu?

Het is vijf voor tien en die rotkinderen liggen eindelijk in bed.

Ik kan nu:
- Krant lezen
- Tullevisie kijken
- Boek lezen
- New York Review lezen
- Gitaarsolo van You do something to me instuderen
- Akkoordjes van Het Dorp oefenen
- Was opvouwen
- That 70's Show kijken
- In bed gaan liggen
- Op de bank gaan hangen
- Iemand bellen
- Mail van mijn werk checken
- In de Wikipedia gaan neuzen
- De planten water geven
- Kijken wat de goeie hartslag is om te trainen op de fiets
- Geld uitlenen op Kiva.org
- Italiaans leren voor de vakantie
- Wii-Fitten

Allemaal leuke of nuttige dingen. De nuttige kunnen niet eeuwig wachten, van de leuke zijn er zoveel dat ik moet kiezen en dan zijn ze niet leuk meer.

Iemand medelijden?

Ik ga wel een blogje schrijven voor de Volkskrant, dan hoef ik er niet over na te denken.

Onze bevrijders

Ik zag deze foto en ik was nogal geroerd. Amerikaanse soldaat, vast opgegroeid op een boerderij ergens in Wisconsin of een andere uithoek, met honkbal en high school, nooit gehoord van Baudelaire, knoflook of de Tour, maar wel mooi aan het eind van zijn jeugd een geweer in zijn handen geduwd en de oceaan overgestuurd om op een Normandisch strand door een volslagen onbekende neergeknald te worden.

Die Fransman die dat briefje erop geprikt heeft, "Mort pour la France", in 1944, zag nog wel dat dat een groot offer was. Mijn krant opent 65 jaar na dato met Wilders, puf-les, IJsland en - dat komt nog een beetje in de buurt - Obama in Buchenwald. Anders niks.

Word ik te oud of zo? Of sentimenteel?

Moet je nou eens kijken!

Ik weet niet meer hoe ik er terecht ben gekomen, maar ik heb een fantastische presentatie (met Hongaarse ondertiteling) gezien van een Engelse creativiteitsprofessor (Ken Robinson) die fascinerende dingen roept over onderwijs en creativiteit met boeiende oneliners als:
- Het onderwijs is erop ingericht om hoogleraren wiskunde af te leveren.
- Professoren leven in hun hoofd, ze beschouwen hun lijf als een hulpmiddel om hun hoofd naar een vergadering te brengen. Kijk maar in de disco aan het eind van een meerdaags wetenschappelijk congres.
- Als er geen insecten meer zijn op de wereld is er over 50 jaar geen leven meer, als er geen mensen meer zijn op de wereld is het leven over 50 jaar weer helemaal terug.
Enzovoorts. En ook nog om te lachen. Het kost je twintig minuten.

Lees ook eens een keer een geleerd boek in plaats van al die romannetjes!

Eindelijk uit. Ik heb het geloof ik in september gekocht, bij een snelle raid in mijn middagpauze op de boekhandel in de Passage. Het gaat over globalisering en geopolitiek. Kennelijk is het verband tussen die twee in de wetenschap nog niet gelegd. Het ene is economisch, het andere politiek en dat zit waarschijnlijk in verschillende faculteiten. Naar nu blijkt kun je daar een boeiend boek over schrijven.

Even een klein uitstapje naar een ander geleerd boek: Paul Kennedy heeft in The rise and fall of the great powers aardig aannemelijk weten te maken dat militaire en economische macht hand in hand gaan. Hij geeft met simpele productiegrafiekjes bijvoorbeeld aan dat Duitsland simpelweg te weinig industrie en grondstoffen had, inclusief de Oekraïene en wat ze er allemaal bij veroverd hebben in die vier, vijf jaar, om de oorlog te winnen van Rusland en Amerika. Tenzij die zich natuurlijk hadden laten overbluffen en zich hadden overgegeven, zoals onze vrienden de Fransen in 1940. Macht (militair, economisch of politiek, het hangt trouwens redelijk samen) komt dus niet uit de lucht vallen en geopolitiek bestuderen zonder naar de economische basis te kijken is dus redelijk amateuristisch. Maar dat terzijde.

Khanna is met een klein budget, klaagt hij ergens, zo ongeveer alle tweede-wereldhoofdsteden van de wereld afgereisd en is in ieder land net zo lang blijven hangen tot hij vond dat hij het begreep. Hij deelt de wereld in in eerste-wereldlanden, derde-wereldlanden en tweede-wereldlanden. Dat laatste is een nieuw gebruik van de term die vroeger voor ongebonden landen werd gebruikt. Khanna gebruikt hem voor landen die op de wip zitten tussen de eerste en de derde wereld. Turkije is er een.

Tweede-wereldlanden aarzelen bij welk blok ze zich moeten aansluiten. De keuze gaat tussen VS, Europa en China. Dat Europa buiten Europa als één geheel wordt gezien is nogal een verrassing voor een Nederlander. Wilders zou het eens moeten weten, dan ging hij misschien zijn hersens een gebruiken. Ieder van de drie landen probeert de rest op zijn eigen manier te verleiden. China met goedkope spullen, wapens en infrastructuurprojecten. De EU probeert stapje voor stapje alle aangrenzende landen in te lijven. Vooral recente lidstaten, zoals de Baltische, doen erg hun best om hun buren erbij te betrekken. Denk dan aan de Oekraïene. Maar ook verderop is de EU actief met politieke steun voor nette regimes of politieke bewegingen, handel en hier en daar wat hulp. De VS zijn zo langzamerhand wat minder succesvol.

Eigenlijk hebben de VS niks meer te vertellen in de landen rond de Zuidchinese Zee en zelfs Australië en Nieuwzeeland hebben zo langzamerhand een sterkere band met China dan met de VS. De VS hebben zich enorm geïsoleerd met de Irak-oorlog, Guantanamo Bay en het niet meedoen aan het Kyoto-verdrag en het internationale strafhof. Het is ook wel pijnlijk om te zien dat de rijkdom van de VS voor een groot deel geleend is. Daar hebben we nu een kredietcrisis aan te danken, maar die was nog niet begonnen toen Khanna zijn boek schreef.

Wat opmerkelijk is, is dat Khanna een heel eind meegaat in de Chinese redenering dat sociale gelijkheid belangrijker is dan politieke vrijheid. Zie ook Singapore. Hij gelooft er wel in dat verlichte despoten, zoals dat hiero vroeger heette, beter in staat zijn om bijvoorbeeld etnisch ingewikkelde staten bij elkaar te houden en om landen economisch de goeie kant op te sturen, dan veel democratieën. Van India heeft hij bijvoorbeeld geen hoge pet op, omdat het, hoewel een democratie, volkomen onbestuurbaar is. Indonesië en Rusland zijn ook democratieën, dus dan weet je eigenlijk wel genoeg.

Amerika maakt als democratie ook weinig indruk. De sociale ongelijkheid is er enorm, 40 miljoen (van de 300 miljoen) [...]. De rijkste 130.000 heeft evenveel als de armste 40% (120 miljoen piepeltjes), scholen en openbaar vervoer zijn waardeloos en de middenklasse (of was het de arbeidersklasse?) is sinds 1975 in reële termen niet rijker geworden. O ja, er zijn evenveel agenten als bendeleden (750.000). Ik neem aan dat daar wel wat dubbeltellingen bij zitten, dus dat valt dan weer mee. Kortom, in tegenstelling tot wat de Amerikanen denken, zit de rest van de wereld niet op hun zegeningen te wachten. Oud nieuws aan de overzijde van de omliggende oceanen, maar Parag schrijft voor Amerika.

Khanna beschrijft alle tweede-wereldlanden afzonderlijk. Over sommige is hij positief, over andere negatief. Rusland vindt hij bijvoorbeeld helemaal niks. India eigenlijk ook niet, zoals al gezegd. Singapore weer wel, maar hij zegt er ook bij dat het het saaiste land ter wereld is. Een soort Zwitserland in het kwadraat, denk ik. Chavez wordt in de hoek gezet. Leuk om dat allemaal te lezen.

In de conclusie vat hij wat dingen samen en gaat hij vooral in op de positie van Amerika, waar ik net al wat over heb verteld. Hij is nogal bezorgd over de spanningen die gepaard gaan met de verschuiving van de machtsverhoudingen en de race om de resterende grondstoffen op onze gezamenlijke wereld. China kan bij een groei van 10% per jaar inderdaad in 21 jaar 8x zo groot worden, volgens de 72-regel, en dan is het in termen van BNP bijna net zo groot als Europa en de VS nu bij elkaar. Ze vinden het daar hartstikke fijn aan hun kant van de Euraziatische landmassa en vinden het volkomen terecht dat hun rijk het machtigste is (altijd al geweest, op een uitglijer tussen 1830 en 2030 na). Ik geloof dat ze ons maar rare, harige mensen vinden, die eten met zwaarden. (Dit zegt Khanna niet, hoor).

Daar word ik ook wel onrustig van.

Of ik van de Mattheus hield

Dat vroeg een collega me. Nou, voor klassieke muziek heb ik een blinde (dove?) vlek. Van huis uit heb ik de liefde voor de klassieke muziek niet meegekregen. Voor geen enkele soort. Mijn vader ging ooit eens naar de V&D om een plaat van een zanger te kopen, voor bij zijn grammofoon. En hij kwam thuis met een plaat van Herb Alpert (van de Tijuana Brass) en dat is een trompettist. That sums it up. Of in de terminologie van Bourdieu, die we hier allemaal zo goed kennen, geen cultureel kapitaal geërfd.

Zelf heb ik als veertienjarige, opgejut door de beschavingsdrang van de leraar Latijn, geprobeerd om me bij te scholen door platen (ja, platen) te kopen van Stravinsky, Shostakovitch, Satie en nog zo wat types - Beethoven met zijn Waldsteinsonate moet ik hier niet vergeten - en ik ben netjes de CJP-kussenconcerten (je moest op de grond zitten in een kerk, dus je kon beter een kussen meenemen) in de stad afgeweest, maar ondanks alle goede bedoelingen heb ik eigenlijk geen klassieke muziek gevonden die me raakt.

Op de middelbare school hebben ze geprobeerd me wijs te maken dat klassieke muziek hoger is dan John Coltrane, Jimi Hendrix en Hepie en Hepie (Ik lig op mijn kussen stil te droooooomen), ongeveer in die volgorde, en weet je, dat is bullshit. Excusez le mot. Het verschil zit hem in het idioom, dat is het, niet in de diepte, hoogte of breedte van de gevoelens die vertolkt worden. Muziek is trouwens abstract. Er is geen enkele reden dat er acht noten in een octaaf zitten, of dat er octaven zijn. Het is gewoon gewenning.

Het klassieke idioom is zo versteend, ritueel en formeel, dat het in mijn ogen (oren) iedere emotie verstikt, ik krijg hem er in ieder geval niet uitgepeurd. Ik lees wel eens over mensen die het partituur meenemen naar een concert. Die zijn vast niet met emotie bezig.

Jazz raakt me trouwens vaak ook niet zo, behalve als ik het zelf speel, maar Jimi Hendrix komt meestal binnen als een vrachtwagencombinatie in een eenkamerwoninkje. Van Hepie en Hepie word ik moe. ("Vanavond heb ik hoofdpijn", van Hanny, zonder de Rekels, heeft nog wel een goeie tekst, maar dat is een vrij bijzonder in dat genre)

Met emotie bedoel ik hier niet, of niet alleen, streling van het oor (ik weet niet precies wat dat is, maar ik had een leraar Latijn in de tweede die beweerde dat muziek er is om het oor te strelen, dus exit Deep Purple, zoveel was wel duidelijk. En dat terwijl ik net mijn postzegelverzameling had ingeruild voor een grammofoon en Deep Purple In Rock!), en ook niet alleen melancholie over verbroken relaties, verbittering over het uitsterven van het regenwoud of tranen om het overlijden van Snuf het konijn.

De neurotische funk van Anton Goudsmit (mp3 op verzoek leverbaar, oh nee, dat is heling: koop de CD maar lekker zelf) appelleert bijvoorbeeld aan mijn drang om me aan te stellen, uit mijn dak te gaan en bushokjes (of sommige collega's) in elkaar te trappen, een drang die ik als huisvader en middelbaar employee toch heb. En dat is ook een gevoel dat muziek kan oproepen en dat ik er graag in zoek en vind. Het snelle stuk van de Waldsteinsonate heeft trouwens een vergelijkbare uitwerking, vooral alstie een beetje hard mag, ook al is het klassiek.

De Mattheuspassion maakt bij mij dus weinig los. Vooral van die verteller word ik zenuwachtig. Sommige stukjes zijn wel goed hoor. Mache dich, mein Herze, rein is een lekker clipje, dat ik me van een uitvoering herinner die ik verder tergend lang vond duren, ook die keer dat ik op een normale schouwburgstoel zat in plaats van een bank in de kerk van Naarden, maar ja, je moet je mond houden en je mag tussendoor geen bier halen. O Haupt voll Blut und Wunden is voor mij zelfs onversneden melancholie, omdat we dat toen ik op de lagere school zat elke Goede Vrijdag om half drie in de Brigidakerk zongen, in afwachting van het scheuren van de Voorhang in de Tempel van Jeruzalem ongeveer 1933 tot 1936 jaar daarvoor. Ik vond het toen al een mooi nummer. Maar dat is het dan wel zo'n beetje. En ik heb best wat met barok, vanwege de trompetles vroeger. Leuke herhalende patroontjes waarin telkens een noot verschuift, dat vond ik lekker spelen.

Voor alle emo-snobs: componisten als Bach waren helemaal niet met gevoel bezig, evenmin als dichters als Hooft en Petrarca. De gevoelens zijn pas in de Romantiek uitgevonden. Bach c.s. waren uitsluitend met vorm bezig, op een mathematische manier (als in Gödel, Escher, Bach, nooit uitgelezen). Bach rende heus niet naar zijn schrijftafel als zijn favoriete koe naar de slacht moest om zijn gevoelens van verslagenheid te vereeuwigen. Mensen van nu lezen die erin, omdat ze daarnaar op zoek zijn en jutten elkaar daarin op, waardoor er een soort Pavlov-effect onstaat: zodra de eerste maat van Erbarme Dich klinkt, stromen ieders ogen vol, althans van iedereen die zich heeft laten conditioneren, en als dat ze goed doet lijkt me dat geen strafbaar feit. Maar niet gaan lopen zeiken over hogere en lagere kunst. En helemaal niet over diepe en ondiepe gevoelens. Foei!