Politiek

Er was een hoop boeiends te lezen dit weekend. In de Boekenbijlage van De Volkskrant een stuk over een boek van een onderzoeker van TNS Nipo die nog eens nagedacht heeft over de vraag of stemmen zin heeft. Typisch, want ik stel me die vraag helemaal nooit en schrijf als de oproepkaart in de bus ligt gauw in mijn agenda wanneer ik weer mag. Voor de Provinciale Staten moet ik wel iets overwinnen, maar dat is wat anders.

Maar een hoop mensen hebben dus het idee dat ze in Den Haag maar wat aanklooien en naar niemand luisteren. Dat is natuurlijk ook wel waar. Als ik eenmaal in de Tweede Kamer zat zou ik niet zoveel zin meer hebben om te doen wat een stel zeikneuzen uit de provincie van me wil als ze me niet kunnen dwingen. Nou vind ik ook eigenlijk niet dat politici moeten doen wat Het Volk (wie zou dat toch zijn?) van ze verlangt. Dat is in mijn ogen juist de essentie van populisme: dingen roepen omdat ze heel veel stemmen opleveren, of ze nou ergens op slaan of niet. Dat is wat Wilders doet, in mijn ogen een politicus die totaal clueless is. Komt geen zinnig woord uit, alleen maar een hevig terugverlangen naar 1956, lifetime employment, het kwartje, twee uur televisie op een avond en verder ganzenborden en alleen maar indo's om buiten te sluiten (daar zijn we nu niet meer bang van).

Wat kiezers willen, zegt Peter Kanne (van dat boek) en ik zeg het hem graag na, zijn politici die iets willen. En dan geen gekakel om met je kop op de buis te komen, maar ideeën over hoe het met de wereld en ons stinkend rijke landje verder moet en duidelijke meningen over van alles en nog wat. En geen angst om met een goed verhaal stemmen te verliezen. Dan maar geen zetels.

Dat is dus het tegenovergestelde van populisme: niet proberen zoveel mogelijk stemmen te scoren, maar een mooi programma maken en daarmee leuren en dat stapje voor stapje proberen uit te voeren, compromisje voor compromisje.

En wat dan met mensen die vinden dat er niet naar ze geluisterd wordt? Nou, die kunnen een eigen partij beginnen of lid worden van een partij en daar uitleggen dat er iets belangrijks over het hoofd wordt gezien. Daar kwam je trouwens niet ver mee in de PvdA van 30 jaar geleden, want daar wisten ze precies hoe ze een probleem konden negeren door het taboe te maken. Denk even aan integratie en onderwijs. Dat ik daar 25 jaar op gestemd heb. Bah.

Het helpt dus wel als een partij ook enigszins open staat voor wat er leeft in het land. Daarvoor zou het handig zijn als er meer mensen actief zijn in de politiek en hun partij een beetje bij de les zouden houden.

Ik vind het wel een boeiende vraag waarom niet meer mensen dat doen. Mijn vader zat toen hij zo oud was als ik nu in het schoolbestuur en het kerkbestuur. Dat was misschien geen politiek, maar ook een bijdrage aan de civil society (mondige, verstandige burgers die als gelijken het land besturen). Waarom doet een normaal mens dat niet meer? Ik repeteer op woensdag met de band, speel voor iedereen die het wil (niemand) en verder heeft de wereld weinig plezier van mijn talenten. Dat geldt voor bijna iedereen in mijn omgeving.

Nou ja, kennelijk is iedereen met zijn eigen pleziertjes bezig en is vergaderen en iets politieks of anderszins gemeenschapzinnigs doen niet plezierig. Dat is trouwens niet waar. Met een stel mensen twee keer in de week aan politiek doen kan net zo gezellig zijn als hockeyen of barbecuen. Lijkt me weinig voor nodig.

Of is iedereen te druk bezig met tweeverdienen en kinderen opvoeden? Ik denk dat dat ook wel meespeelt. Het schijnt dat we tegenwoordig meer vrije tijd hebben dan 40 jaar geleden, maar mijn vader was altijd om zes uur thuis en het enige wat hij daar deed was de afwas en op zaterdag de tuin. De rest deed mijn moeder. Volop tijd voor maatschappelijke taken.

Misschien is dat het wel. Mensen hebben er geen tijd voor over, omdat ze wat anders te doen hebben en omdat de boel eigenlijk ook wel redelijk marcheert. Het zijn misschien wel een stel incompetente sukkels in Den Haag, maar dat wil nog niet zeggen dat het gemakkelijk is om het beter te doen.

Als je een duidelijk programma wilt verzinnen moet je wel ideeën hebben over wat er mis is en hoe het beter kan. Die liggen niet voor het oprapen. Een beetje eerlijker zijn en geen onzin beloven die je niet waar kan maken (Wilders) kan natuurlijk wel zonder al te veel moeite. Ik denk dat een hoop kiezers dat prettig vinden, want die zijn ook niet achterlijk, en dat kan zomaar wat stemmen opleveren. Waarmee je dan weer je programma beter kunt uitvoeren. Laten we daar maar eens mee beginnen. Politici worden daar respectabeler van en misschien hebben meer mensen dan zin om mee te doen.

Nine Eleven

Ik wil ook eens wat zeggen over 9/11. Het was natuurlijk een hele nare aanslag, met +3000 doden, en een hele zichtbare, met die Twin Towers, maar om er nou zo verontwaardigd over te zijn.

Amerika is een land dat in de 19e eeuw heel rijk is geworden en in de 20e eeuw begonnen is zich met de wereldpolitiek te bemoeien, want dat doe je als je rijk bent. Het militaire optreden in de 1e en 2e wereldoorlog is alom toegejuicht en zelfs de verslagenen vijanden hebben zich daarbij neergelegd en zijn fan geworden van de overwinnaar en zijn populaire cultuur.

Maar daarna is het al gauw een stuk ingewikkelder geworden. Denk aan de ingrepen in Chili, Vietnam, enz. Daar maak je geen vrienden mee en hoewel de oceanen aan weerszijden groot zijn (en de Latijnsamerikanen kennelijk niet zo haatdragend dat ze verhaal komen halen aan de noordzijde van het contintent, is ook niet goed voor de drugshandel) kun je verwachten dat mensen toch een keer iets terugdoen. Dat hebben ze op negen september tien jaar geleden dus gedaan, op een nogal lompe manier. Ik vind een Boeing in een wolkenkrabber rammen niet heel vernuftig, hoewel complottheoretici daar anders over denken. Veilig landen is een stuk moeilijker en een Twin Tower is een stuk makkelijker te raken dan de Staten Island Ferry.

Wat natuurlijk moeilijk te volgen is, is dat de aanslagen gepleegd zijn door mensen die niet direct oorlogsslachtoffers waren. Eerder door mensen die gefrustreerd waren dat ze niet mee mochten doen aan de American Dream of een lokale versie en zich daarom maar aangesloten hadden bij de tegenbeweging. Je wilt per slot van rekening iets met je leven doen als je jong bent.

Ik snap dat het traumatisch is voor een land dat de laatste honderd jaar ver buiten de deur oorlog heeft gevoerd, zonder dat de mensen thuis ooit iets overkwam (in WO II waren er geloof ik 9 burgerslachtoffers), om ineens op eigen terrein aangevallen te worden, maar eigenlijk vind ik dat Amerika niet moet zeuren dat het een keer de rekening heeft gehad voor zijn even gewelddadige als blunderende optreden in de derde wereld.

Uiteraard is dat niet zo gegaan. Onder leiding van Bush zijn de VS Irak en Afghanistan te lijf gegaan. Dat zijn twee grote mislukkingen geworden. Voorspelbare mislukkingen ook. Samenlevingen waar stamverbanden nog van het grootste belang zijn voor rust en een soort van veiligheid krijg je niet in een paar jaar zo ver dat ze die inruilen voor vrijheid en democratie (wat iets anders is dan cola drinken en met een iPod rondlopen, ook al kon Bush het verschil niet goed uitleggen). Hoe kan iemand dat denken?

En wat hebben we nu? Amerika is nog steeds in de stress, op Guantanamo Bay zitten nog steeds mensen op een dagvaarding te wachten, Amerika is 4.000 miljard armer en heeft weer eens gezien dat je met een leger nog steeds geen guerilla kunt bedwingen, waardoor het een stuk minder populair is geworden in grote delen van Azië.

We zijn Saddam Hussein wel kwijt, dat blijft winst. En de locals zijn uitgekeken op Al Qaida.

Nog meer beschaving

Zaterdagavond was er een opera, The Tempest, in fort Rijnauwen, maar die ging niet door omdat het regende. Vreemd om te zien dat mensen dan boos gaan staan doen bij de kassa. Wat wil je nou bij een uitvoering in de open lucht als het regent? Dat de concertmeester zijn Stradivarius vol laat lopen?

Gelukkig was er zondagavond een herkansing. Voor Dochterlief was het hoogtepunt dat ze bij vader voor op de fiets mee mocht (met korte pauze halverwege om het bloed even terug te laten lopen in haar bovenbenen), dus dat was al binnen voor we er waren. Net als bij een popconcert begon het te laat, maar niet zoveel.

Ik ben al heel vaak rond het fort gereden, maar er nog nooit in geweest. Dat kan ook niet, want er staat een hek omheen, maar dat is wel jammer, want het is een enorm groot fort dat er uitziet als een soort keteldal met op de hellingen rondom allemaal bomen en op de bodem allemaal gras. Wat is er nou mooier? Je ziet nauwelijks kazematten of andere bouwsels.

In de hoek, vlakbij zo'n kazemat was een tribune gebouwd en daarvoor iets dat een schip moest voorstellen, met vooral de ribben van de scheepswand en een mast met een kraaiennest. En een podium met daarachter een orkest onder een afdakje.

De opera ging een beetje aan me voorbij, want ik had het script (libretto) van te voren niet bekeken en ik kende muziek niet. Maar ik vermoed dat het erg mooi was. Mannenstemmen, klassiek gevormd dan, zijn trouwens wel vreselijk om naar te luisteren, vooral als ze allemaal 16e nootjes aan elkaar breien. Zacht geboer, zo klinkt het.

Dramaturgisch hoogtepunt was wel het moment dat er een zwarte koets met een vierspan van zwarte paarden in galop langs kwam denderen. Ook erg fraai was dat er op een gegeven moment een vuurtje over de leuning van de wenteltrap rond de mast richting kraaiennest moest gaan branden. Het bleef namelijk vier keer halverwege steken, maar uiteindelijk stond de hele mast toch mooi in de hens.

Na afloop, of was het vooraf, kregen we nog een hele preek, dat er toch echt niet bezuinigd kon worden op cultuur, want de show kostte drie keer zoveel als ze met de toegangskaartjes binnen hebben gehaald. En de regisseuse vertelde ook nog dat ze als ze niet als lagere scholier naar een gesubsidieerd concert was gebracht ze nooit in de muziek was gegaan en de hele show er überhaupt nooit was gekomen. Even cynisch geredeneerd had het Rijk dus als ze dat theaterbezoek voor die lagere school niet betaald hadden ook nog eens een paar ton subsidie op deze opera kunnen besparen, maar Zo Mag Je Niet Denken. Doe ik ook niet. Kinderen kennis laten maken met het theater is goed, daar zijn belastingcenten voor. Geld leggen bij kaartjes voor de betere bourgeoisie die ook wel de hele 75 euro kan missen voor een voorstelling vind ik andere koek. Geen overheidstaak. Dan is er maar wat minder muziek. En we stoppen ook meteen met subsidie op betaald voetbal. Dan zien er maar wat minder wedstrijden. Dappere politicus die dit gaat voorstellen.

PS: Dit is de eerste blog met een foto waarvoor ik geen auteursrecht heb hoeven schenden (eigen plaatje).

De Beschaving

Gisteren naar een fijn festival (popfestival?) geweest in de botanische tuinen van de universiteit, op loopafstand dus. Ik was in mijn eentje door een reeks planningsfouten en natuurlijk ook omdat ik een eenzame single ben. Duh. Gaf overigens niks.

Het was pestweer, maar gelukkig hadden ze overal netjes tenten neergezet, met houten vlonders. Ik ben sinds Parkpop 1982 of daaromtrent niet meer naar een festival geweest, dus het was een beetje nieuw voor me hoe dat tegenwoordig gehad. De essentie is trouwens nog hetzelfde: muziek luisteren, bier drinken, naar de meiden kijken (steeds leuker naarmate ik ouder en zij jonger worden, als ouwe bok vind je bijna ieder blaadje frisgroen. Van die door acne verwoeste koppen zie je ook veel minder) en verschroeid eten naar binnen proppen (wat overigens niet gezegd kan worden van de beenham, die zat alleen maar op een klef wit bolletje). Maar iedereen is tegenwoordig wel een stuk langer, waardoor ik soms niet meer over mensen heen kan kijken, en de helft van de mensen heeft oordopjes in. Ik was ze vergeten, jammer, vooral omdat ik denk dat het geluid soms beter klinkt door een oordopje.

Het eerste wat ik hoorde was Dazzled Kid ("Ik ga nu een vrolijk liedje zingen over de dood"), best mooi en melodieus. Halverwege naar André Manuel gesneld, omdat een vriendinnetje 8 jaar geleden zei dat dat misschien wel iets voor mij was. Nou dat was het wel, erg gelachen om zijn Pim Fortuyn-impersonatie in onversneden Tukkertaal. Rasentertainer en zo. Als iemand lekker tekeer gaat tegen gristenen en islamieten denk ik af en toe: Mag dat wel? Maar dat mag inderdaad en het moet ook. Dat zal ze leren.

Daarna wat rondgewandeld tussen niet zo heel goede bandjes (die jongen van Balthazar die gitaar stond te spelen met zijn parka aan vond ik wel grappig) en daarna naar Penney de Jager. Penney de Jager was in mijn Toppop-dagen een ander woord voor ellende, want het betekende dat er geen clipje (avant la lettre) was van het hitje waar je helemaal gek was en dat Penney en haar vriendinnen dus maar drie minuten door het beeld kwamen hopsen, soms met zo'n kaleidoscopische lens ervoor, waardoor je ze ook nog zes keer zag. Maar ja, wel jeugdsentiment. De hele show was nogal aftands, met danseressen verkleed als agentes, maar dan iets spannender gekleed, en cancan-danseressen die hun billen lieten zien en erop werden geslagen. Meer iets voor het personeelsfeest van de Kwikfit, maar interessant om te zien dat je geen strakke billen hoeft te hebben om danseres te zijn.

Daarna weer meer niet zo heel boeiende muziek. Het valt me achteraf op dat ik de hele dag geen gitaarsolo heb gehoord. Wel solopartijen, maar geen geïmproviseerde solo's met veel gepiel en hoge uithalen. Kennelijk uit. Je kunt wel merken dat U2 er is, want er is een hoop dat daar aan doet denken. En de Arctic Monkeys hebben ook nogal wat invloed.

Na twee bier voelde me ik erg dronken, maar dat kwam door de zeer ongelijke ondergrond in de botanische tuinen. De vlonders voor de podia bogen soms ook ineens diep door. Dat zal het wel geweest zijn waardoor ik wat onzeker liep, want twee bier kan ik nog wel aan.

Na een bezoek aan een plaskruis (hadden ze bij Parkpop ook nog niet), waar ik trouwens overheen kijk, terwijl ik juist gehoopt had er een beetje achter te verdwijnen voor wat meer privacy, bij Jules Deelder gaan kijken. Dat doe ik niet meer. Hij wordt oud en zijn geheugen laat hem in de steek af en toe, het leuke van Deelder was nou net dat hij pagina's tekst in HSL-tempo uitbraakte. Hij loste dat op door uit zijn dichtbundel voor te gaan lezen. Omdat hij geen multifocusglazen heeft (kan betalen, hij is maar dichter en hij koopt ook al dure pakken) moet hij zijn bril dan afzetten en het boek tegen zijn neus houden. Ook niet heel verheffend. En dat Rotterdamse gedoe ken ik nou ook wel, hoewel ik er niet tegen ben. Opvallend was dat mensen die het ook niet mooi vinden gewoon wegliepen. Alsof je wegzapt van een televisieprogramma. Ik vond het vrij storend, maar iedereen deed het, jong en ook oud, voor zover aanwezig.

Het liep nog uit ook, maar gelukkig was Hooverphonic nog niet begonnen. Ik ben helemaal gek van Noémie, de nieuwe zangeres, en ook wel van de muziek, dus dat was een uur genieten. Ik kon steeds dichter bij het podium komen, ook leuk.

Daarna ben ik even langs het pad gaan staan om te kijken naar de mensen die er allemaal langs kwamen. Dat is ook altijd leuk. En mijn laatste muntje ingewisseld. En daarna naar De Staat, die nogal furore maakt. Ik ben na drie nummers opgestapt, want ik vond het niet bijzonder. Wel erg energiek, maar weinig melodie, alleen af en toe wat falsetstemmetjes. Daar doe ik het niet voor.

Daarna toch tevreden naar huis gewandeld.

Wat moeten we nou met Libië?

De omwenteling in Libië gaat niet zo snel als in Tunesië en Egypte. Kennelijk zijn er in Libië meer mensen die het wel fijn vinden onder (hoe schrijf je dat eigenlijk?) Qadhafi dan in die andere landen onder die andere bazen.

Wat de rest van de wereld nou doet is vliegtuigen laten patrouilleren om te voorkomen dat ze elkaar niet met vliegtuigen, tanks en kanonnen afmaken. Met goeie ouwe Kalashnikovs mag wel, en die kun je vanuit het luchtruim ook niet herkennen.

Wat de strijd een beetje oneerlijk maakt is dat de opstandelingen geen vliegtuigen, tanks en kanonnen hebben, en met de spullen die ze wel hebben kunnen ze nog niet zo goed overweg. Uit de krant begrijp ik dat het strijden neerkomt op met zijn allen achter in de pick up hard de kustweg afrijden westwaarts en als de tegenstand te heftig is even hard weer terug oostwaarts. Wat zou er trouwens gebeuren als je die kustweg ergens opblaast? Is dat nog een idee? Dan hebben we naast Noord- en Zuid-Korea en Noord- en Zuid-Viëtnam (dat is weer goed gekomen!) West- en Oost-Libië.

Het zou eerlijker zijn als de opstandelingen ook zwaardere wapens hadden, maar nette landen geven die liever niet weg, althans niet al te zichtbaar. In Bosnië en de Spaanse burgeroorlog, om maar een zijstraat te noemen, bijvoorbeeld niet, in talloze bevrijdingsoorlogen (vraag me niet wie wie heeft bevrijd, het is WO II niet) tussen 1945 en 1989 weer wel, maar dat zag niemand, althans niet op tijd.

Het punt is natuurlijk ook dat je bij die zware wapens wat training moet geven en voor je het weet kun je daarvoor je eigen militairen sturen en daar komt natuurlijk ellende van. Bovendien kost die training een aantal maanden en dan kan het allang te laat zijn. Wie moet die training trouwens krijgen, wie is er eigenlijk de baas daar in het oosten? Los daarvan krijg je met zwaardere wapens ook meer slachtoffers.

Eigenlijk is de aanpak die nu is gekozen niet zo gek: door vliegtuigen, tanks en artillerie uit te schakelen (dat betekent dus dat je de inzittenden vermoordt, denk aan een brandende tank, het is geen iPad-spelletje) de ergste slachtingen voorkomen en ze het op de grond verder zelf uit laten zoeken. Moge de beste winnen, hopelijk niet de islamisten.

Hoe deden we dit eigenlijk in het koloniale tijdperk? O ja, Van Heutsz erop afsturen, en Colijn (lees even het cursieve citaatje. It's a dirty job, but someone has got to do it. Nee, dat werkt ook niet.

Hillen

Ik ga me eens lekker opwinden over Hans Hillen, wat een zelfingenomen stuk vreten. Het lijkt er heel sterk op dat de evacuatie van de pief van Haskoning bedoeld was om met een spectaculaire primeur te komen voor de Statenverkiezingen. Iemand die helemaal nog niet wegwilde moest gewoon opgehaald worden om een leuke prent in de Telegraaf te krijgen voor de verkiezingsdag. Commando Hillen. En dat is vervolgens verkloot doordat die Zweedse die ook (wel) meewilde is staande gehouden op weg naar het strand en toen maar heeft verteld waarom ze daar naartoe ging. Vervolgens hebben ze het nieuws nog tot de dag na de verkiezingen uit de pers weten te houden.

En nou wil Hillen geen vragen beantwoorden en doet hij alsof hij niks verkeerd heeft gedaan. Net als bij die klokkenluider in Den Helder. En met zijn werk als tabakslobbyist. Mensen die niet tegen kritiek kunnen horen geen leiding te geven. Mensen die geen zelfkritiek hebben helemaal niet. En mensen die vinden dat ze erboven verheven zijn moeten eens een weekendje treinwc's schoonmaken, als oefening in bescheidenheid.

Kenden jullie die man?

Ik kwam in de Maarten, maar dan de online versie, een stukkie tegen waarin ene Joel Kotkin instemmend werd aangehaald. Hij had een boek geschreven waarin hij uitlegt dat Amerika nog lang niet dood is, omdat de bevolking daar veel harder groeit dan in China, Japan en Europa, om de concurrentie maar even te noemen. Dat komt omdat Amerikanen overwegend belijdende gristenmensen zijn, die graag kindertjes maken, en omdat ze immigranten veel makkelijker toelaten. Ze geven ze gewoon geen uitkering en laten ze wegrotten in een ghetto als ze het niet redden, maar ze mogen er wel in en de mensen die er wat van maken worden trotse Amerikaanse burgers (misschien ook wel gristelijk) en houden het land zo niet alleen in stand, maar laten het groeien en bloeien.

Ik vind dat een verhelderende gedachte. Demografie wordt ernstig onderschat als economische en politieke factor. Met de Youth Bulge kun je bijvoorbeeld heel aardig de huidige Jihad verklaren en William McNeill verklaart de ondergang van het Romeinse Rijk uit het uitsterven van een groot deel van de bevolking door epidemieën als de Zwarte Dood van 1000 jaar later.

Boeiend idee. Ik heb dus even verder geneusd op Kotkins website, die er fraai uitziet. Hij is natuurlijk ook een kleine zelfstandige die zijn boodschappen moet betalen. Daar staat nog een fijn verhaal over de betekenis van stamverbanden in de geopolitiek. Het gaat dan niet over Afghanistan, maar over de hele wereldkaart. Hij ziet de Chinezen als een stam, de Noordamerikanen (inclusief Australië), net als de Russen, Noordeuropa, Zuideuropa (Latijns Europa?) enz. Noordamerika en Australië zijn trouwens de graanschuur van de wereld, dus daar moeten we vrienden mee zien te blijven, anders moeten onze kinderen straks weer veenaardappelen eten, net als in de Hongerwinter.

Kotkin ziet die verschillende "stammen" min of meer als eenheid optreden (en in het geval van China bv. groepen die niet bij de stam horen, zoals Oeigoeren en Tibetanen, koloniseren. Niet op de manier waarop Noordeuropeanen in Amerika de Indiaanse bevolking hebben gekoloniseerd, maar het lijkt er wel een beetje op) en vindt dat ze hun eigen belang nastreven ten koste van andere stammen, ondanks de VN, de EU en andere instituties die voortgekomen zijn uit het ideaal dat alle mensen gelijkwaardig zijn (in ieder geval regionaal, als het om de EU gaat, maar dat is ook al een hele stap vooruit) en meer met elkaar gemeen hebben dan van ze van elkaar verschillen. Maar dat is voorlopig nog even een Noordeuropees/Noordamerikaans ideaal, dat ongetwijfeld goed aansluit bij ons stambelang.

Populisme

Er stond in Mijn Volkskrant (ik ben belijdend lid van de Linkse Kerk, van de week nog gecollecteerd voor Amnesty) een stukkie met een interview met een politicoloog die gespecialiseerd was in extreem-rechts. Hij zei allemaal rake dingen daarover. Bijvoorbeeld dat PVVers niet zoveel rechtser zijn dan andere Nederlanders. Een belangrijk verschil is dat ze geloven in een Volkswil. Een angstaanjagend idee - een mythe - dat al vaker in de geschiedenis voor rampen heeft gezorgd en er voorlopig in ieder geval toe leidt dat er geen ruimte is voor afwijkende ideeën. De andere 75% van het electoraat moet dus een beetje opletten dat ze zich wel houden aan de regels van de rechtsstaat.

Hij vermeldt ook nog dat de PvdA ideologisch dood is sinds ze het neoliberalisme hebben omhelsd en nu sociaal-cultureel ook dood zijn. Dat laatste snap ik niet helemaal, maar ik ben het hem (Cas Mudde, trouwens) eens dat een arbeids- of arbeidspartij zich vooral met onderwijs en verdeling van kansen zou moeten bezighouden. In ieder geval niet met het uithalen naar Wilders-stemmers, want daar zitten de mensen voor wie ze iets kunnen doen. En daar gaat het natuurlijk om: je bestrijdt het populisme niet door de voorlieden mond- of helemaal dood te maken, maar door de problemen waar ze zich druk over maken aan te pakken.

Wij in Afghanistan

Las in de Volkskrant van zaterdag een interview met ene Willem van der Put - dacht ik - van HealthNet TPO - weet ik zeker - (een club van heiligen die in Afghanistan iets nuttigs doet voor de gezondheidszorg). Hij legt in een half A4-tje uit waarom het volkomen onzinnig is om een politiemissie in Afghanistan te ondersteunen.

Deze ochtend lees ik in diezelfde krant een tekstje van de directeur van Oxfam Novib die toch wel erg voor een politiemissie in Afghanistan is, net als Jolande Sap. Dus denk ik, hoe slecht geïnformeerd kun je zijn?

Als je het interview met Van der Put leest plus nog eens interviewtje met Deedee Derksen (Thee met de Taliban) - bij elkaar een half uur werk? - kun je toch maar één conclusie trekken: er is geen enkele Afghaan die iets goeds verwacht of beter wordt van een door Nederland opgeleide Afghaanse agent (die in 53% van de gevallen deserteert zodra hij zijn Kalashnikov, of waar ze ook mee schieten, heeft gekregen) of een door de VS gesteunde warlord (zoals Karzai, die zijn bankrekening ineens ziet vollopen dankzij de blanke bezetter).

Er is dus maar één reden om iets te doen in Afghanistan en dat is dat de VS het vragen en de VS onze enige verzekering zijn tegen vijandelijke invallen en ander geweld ons koninkrijk aangedaan. Als wij leuk meedoen met de Amerikanen kunnen we daarop rekenen, anders niet.

Waarom snapt Sap dat niet en, als ze het wel snapt, waarom zegt ze het dan niet? Gaat de PPR, of hoe heet het tegenwoordig, ineens aan Realpolitik doen? Dan is dit een slecht begin.

Nazi's

Net het stukje in de Volkskrant gelezen over Jack Biskop (nooit eerder van gehoord), die de PVV maar weer eens met de nazi's heeft vergeleken.

Dat de vergelijking niet opgaat lijkt me onderhand wel duidelijk. Ik zie nog geen PVV-knokploegen in de straten van Utrecht en ik geloof ook niet dat Martin Bosma in zijn boek oproept om de moslims te vernietigen. Ik vraag me dus af wat je opschiet met zo'n vergelijking. In ieder geval zet je de PVV-kiezer in de hoek en dat is niet zo handig, want dat zijn ook maar sukkels die zich niet op hun gemak voelen in Nederland.

Ik ben wel benieuwd wat Biskop gaat doen met zijn mening. Hij zou bijvoorbeeld in het verzet kunnen gaan, naar Engeland roeien of de hulp van de Geallieerden inroepen, of eens een keer een gespreksgroepje beginnen met wat Henken en Ingrids, maar het blijft hier vrees ik bij Erge Dingen signaleren en Gelijk Hebben, wat voor een gereformeerde (en zo ziet Biskop er wel een beetje uit) ruim voldoende is om de hemelpoort door te mogen.

Wat me weer wel aansprak in het bericht was het citaat van Menno ter Braak, met name de opmerking dat de verongelijkte achterban van de NSB zichzelf als "het eeuwige slachtoffer van 'links' of 'de elite'" zag. Ook toen al? Verbazend. Of misschien wel niet.

Nou ben je als je verongelijkt bent nog geen fascist en ook nog geen racist (twee verschillende dingen, zeg ik nog maar even). Eigenlijk ben je dan vooral verongelijkt, dus voel je je machteloos en onbegrepen. Het lijkt me goed als Biskop daar wat aan probeert te doen. Ik weet niet of dat kansrijk is (zouden Ter Braak en zijn tijdgenoten dat geprobeerd hebben of zijn ze ook meteen in de verdediging gegaan?), maar het is misschien een manier om de PVV de wind uit de zeilen te nemen.

Want dat is natuurlijk wel een nare partij. Schoppen tegen links of de elite (waarvan ze het rechtse deel dapper gedoogsteunen) en wat roepen over buitenlanders om zich geliefd te maken bij een tamelijk kwetsbaar deel van het electoraat, zonder al te veel oplossingen, het is allemaal heel stoer en flink maar het levert niks op. Wat Ter Braak over de NSB zei: ze hebben er belang bij om het ressentiment in stand te houden, want daar gedijen ze het beste bij, gaat ook wel erg op voor de PVV. Als Wilders een vent was zou hij niet gedoogsteunen, maar verantwoordelijkheid nemen.

Ik zou het fijn vinden als Biskop dit moeilijke verhaal ging uitleggen aan de achterban van de PVV.

Het voelt als 34 graden buiten en de auto moet gewassen

Als ik nou gewoon op het dak ga liggen, zouden die borstels dan zeer doen op mijn rug?

Ik moet in ieder geval niet het uitgebreide programma nemen met waxen en nadrogen.

Als ik op Google Images zoek naar plaatjes van "auto wassen" krijg ik hele series met bikinimeisjes die over schuimende auto's hangen terug.

Zou dat de ultieme turn on van de autoliefhebber zijn? Een vette bolide hebben en die laten wassen door een stel babes met heel veel schuim? Terwijl je erin zit, met je tong uit je mond en je neus tegen de voorruit? Zou ik zonder het te weten mannen kennen die hiervan dromen, en zou ik vrouwen kennen die daarvoor hun ("heur", zou mijn leraar Latijn zeggen) zwemspulletjes aan zouden willen trekken? En daarna zelfs uit? Ook voor mijn blauwe Ford Focus gezinswagen? Ik hoef het niet te weten.

Midlifecrisis?

Collega T. wordt morgen vijftig. Ik heb geluk nog bijna anderhalf jaar respijt, maar ik begin ook al aardig af te takelen.

De leesbril is inmiddels onvermijdelijk, als ik tenminste niet de helft van de dag met mijn bril in mijn hand en mijn neus tegen het beeldscherm of mijn blaadje geplakt wil zitten.

De audicien was ook helemaal niet verbaasd dat ik langskwam, maar kon me troosten met de wetenschap dat de verzekering mijn oren nog net niet slecht genoeg vond om een hoorapparaat te vergoeden. Hoera! Rondje voor de zaak!

Wat ook kan aftakelen, kijk maar naar mijn oude vader, is het korte termijngeheugen, plus nog een aantal andere cognitieve functies. Ik ben hier bijzonder gevoelig voor, omdat ik vroeger zo goed rijtjes kon leren, en deins niet terug voor vals spel om met Memory van mijn dochter te winnen, zo lang het nog kan. Zij gelukkig ook niet, dus het is helemaal niet oneerlijk.

Medebloggers die zich ook graag ongerust maken over de voortekenen van het verval kunnen nu terecht op http://www.cambridgebrainsciences.com/ om zich eens goed de gordijnen in te laten jagen. Je kunt daar een aantal testjes doen voor geheugen, redeneren en plannen. Het is allemaal hondsmoeilijk en om je zelfvertrouwen helemaal de grond in te boren kun je je score vergelijken met die van de andere deelnemers (DOE HET NIET!).

De andere deelnemers zijn namelijk/natuurlijk allemaal nerds en bollebozen die van heinde en ver naar Cambridge zijn gesleept of gelokt, omdat ze de eerste honderd cijfers van het getal pi achter de komma nog foutloos, zij het wat minder verstaanbaar, kunnen opzeggen als ze met twintig pinten bier in hun kraag uit de kroeg komen, op hun rug een Rubriks cube in twee halve tellen goed kunnen draaien en ook nog foutloos van rechts naar links en in spiegelbeeld kunnen schrijven. Die halen het gemiddelde dus op tot de astronomische hoogten die ze elk nacht door de ruimtetelescoop bestuderen (voordat ze aan die twintig pinten beginnen) en scoren allemaal even makkelijk 127 voor een testje waar ik met het zweet in mijn handen en hulp van diezelfde dochter net 12 punten haal (ik denk wel dat zij ook vals spelen).

Maar stiekem vind ik het wel leuk. En je wordt toch een keer oud. Dagelijks eigenlijk. Dus dan maar spelend.

We hebben alles al

Het voordeel van niet kunnen slapen (om één uur de ogen dicht en om zeven uur alweer open, op zondagmorgen!) is dat je de krant nog eens een keer wat beter leest. Ik ben helemaal opgetogen over een uitspraak van ene Peter Elverding, een P&O-baas die omhoog geschoten is naar de functie van baas van DSM – daar maken ze toch alleen viezigheid? – en als een van de laatste Nederlanders riant op zijn 59e met pensioen is gegaan, drie jaar geleden.
Het voordeel van een dikke baan is dat je na je pensionering niet meteen de caravan in hoeft om jezelf van de straat te houden, maar leuk vrijwilligerswerk kunt blijven doen, waarin mensen naar je willen luisteren. Zelfs onze Volkskrant.

Deze meneer Elverding heeft een paar simpele boodschappen en hij heeft ook nog eens veel gereisd, zodat hij weet dat het op andere plaatsen anders blijkt te kunnen en te gaan dan in onze gezellige moerasdelta.

Een van de boodschappen die me erg aanspreekt is: de koek moet groter, het gaat niet om verdelen, maar om verdienen.

Wat mij betreft is dat hèt zwakke punt van de moderne politiek. En misschien ook van de oude, want waarom zou het vroeger beter zijn geweest? Toen hadden we geen grotere hersens en hadden we ook gewoon bij ons thuis, voor op straat, oorlog, in plaats van in Bosnië of Fietnam.

We hebben hier namelijk nogal wat partijen die alleen maar nadenken over beter verdelen (niet alleen de SP, wat dacht je van Job?). En de partijen die het wel hebben over meer verdienen zijn zich handenwringend aan het voorbereiden op een goeie pot bezuinigen. Het CDA voorop, want daar zijn ze dol op schuld, boete en zelfkastijding. Flink bezuinigen is stoer, je moet alleen niet zeggen waarop, want dat kost je stemmen. Kennelijk is het menselijk denkraam te klein om tegelijkertijd na te denken over beter verdelen en meer verdienen. Of het komt doordat Tweede Kamerleden tegenwoordig ambtenaren zijn die er een schaal bij willen en zich nooit hebben afgevraagd waar de belastingcenten vandaan komen. Toch worden alle financiële problemen opgelost door groei en niet door eerlijker delen.

Elverding weet al hoe het verder gaat: de groei komt niet terug in Nederland. En dan komt het: “want we hebben alles al”. En dan er nog even overheen: “en de bevolking groeit niet meer”. Zo simpel is het koekvraagstuk. Als je alles al hebt, koop je niks meer, en als je met minder bent, dan koop je de man (m/v) misschien nog wel meer, maar niet met zijn allen.

Die vergrijzing wordt trouwens een ramp, maar dat dringt nog niet zo door: oude mensen zijn niet zo goed meer in innovatie (zie je je vader 120 uur per week werken om als eerste een nieuwe iPhone-app op de markt te krijgen? Je moeder wel?), of er helemaal niet in geïnteresseerd (ga maar eens TomToms en iPhones tellen in huize Vrederust). Straks komt er ook geen brandweerman meer als je 1-1-2 belt, omdat ze allemaal met pensioen zijn. Of er komt er een van 63, die met zijn stijve heup de ladder niet snel genoeg meer op kan om je kat en je fotoalbum te redden. Over 10 jaar is het trouwens zo ver.

Gelukkig heeft Elverding wel een oplossing: ga de koek van China opvreten. Het is oorverdovend simpel. Wij kunnen spulletjes verzinnen die ze daar willen hebben (ze zullen ze zelf moeten maken), dus als we die daar weten te slijten kunnen we onze begrotingstekorten afbetalen en houden we ook nog wat over voor een windmolenparkje hier en een lerarensalarisje daar.

Ik ben wel benieuwd of dat gaat lukken in Nederland Bejaardenland, waar politici liever voor een spoeddebatje over niks in de Kamer voor de camera gaan staan, dan bedrijven te helpen koek af te gaan snoepen van onze Aziatische vrienden. En waar mensen liever bang zitten te zijn om iets te verliezen van wat ze denken te hebben gehad (de PVV en de SP zijn nog steeds goed voor een zetel of 30), dan achter de buis vandaan te komen om de wereld even te verbeteren.

Maar waarom zou je ook als je alles al hebt?

Er kan weer gefietst

Er kan weer gefietst. Het was een graad of 12 vandaag, dus met een regenjekje over mijn sweatshirt (heet dat een hoodie? Moet ik eens aan mijn zoon vragen) was het goed uit te houden.

Ik ben een fan van het fietsknooppuntennetwerk, want dan kun je zonder kaart op stap (behalve als je verdwaalt) en hoef je alleen maar het nummertje van het volgende knooppunt te onthouden en de bordjes te volgen.

Om het helemaal makkelijk te maken heeft Falk zo maar gratis en voor niks een planner op het Net gezet. Je kunt dan inzoomen op een kaart die alle knooppunten en de weggetjes ertussen laat zien en als je op een knooppunt klikt komt het in een lijstje, dat je als je er een mooie route van hebt gemaakt kunt uitprinten.

Ik had dus een routetje van een km of 35 bedacht, want je moet rustig beginnen, door Rivierenland. Omdat ik een handige fietsendrager heb gescoord op Marktplaats (er werd er één aangeboden van het merk en type dat ik wilde hebben en ik was de enige die hem wilde hebben - leve het marktmechanisme!) is mijn actieradius onbeperkt als ik bereid ben eerst met de fiets achterop auto naar het beginpunt te rijden. Wel spannend, voor het eerst met zo'n fietsenrek aan je achterklep de snelweg op. Als het loslaat vermoord je de mensen die achter je rijden en is je fiets ook nog eens verwoest. Maar dat valt reuze mee. De mensen kunnen alleen je nummerbord niet zien, maar dat willen ze ook niet. Op de terugweg reden er twee pliesies achter me en die vonden het prima.

En zo kwam ik bij fietsknooppunt 17 in Amerongen, een van mijn favoriete dorpjes hier in de buurt. Vandaar moest ik naar 24 en dat werd prompt niet aangegeven. Wat blijkt nou: Nummertje 24 ligt aan de overkant van de rivier en dat is een andere provincie en de ene provincie gaat natuurlijk niet het toerisme in de andere provincie bevorderen. Hoog tijd dat die dingen worden opgeheven, wat een bekrompen gedoe. Even nakijken op welke partij ik daarvoor moet stemmen. Gelukkig krijg je van Falk als je je route print er ook een kaartje bij, dus ik kon mijn reis voortzetten. Per pont nog wel. Aan de overkant van het veer staat een fantastisch veerhuis dat ik wil hebben. Dat gevoel heb ik onderweg nog wel een keer of dertig gehad, maar het veerhuis is echt mooi.

Al fietsend is dat een van mijn favoriete bezigheden: huizen kijken en me afvragen of ik er zou willen wonen en of ik het zou kunnen betalen. Het leuke van langs een rivier fietsen is dat je veel oude huizen ziet, want zo'n rivier ligt er al een hele tijd en trekt al eeuwen handel en nijverheid en dus bebouwing aan, net als een snelweg nu. En ik vind alle gebouwen van voor 1900 mooi. Er stond trouwens weinig monumentaals aan de Gelderse kant. Aan de Utrechtse kant, langs de gelijknamige Heuvelrug zag je af en toe een landhuis tegen een helling of een serieuze kerk (zie plaatje).

Intussen vroeg ik me ook af welke rivier ik eigenlijk was overgestoken toen ik over de Rijnbandijk fietste, volgens het straatnaambordje. Misschien niet zo slim.

Op een gegeven moment zag ik ook een ooievaarsnest waar een enorme vogel met drie kleintjes in de weer was. Je zou zeggen dat het dan een ooievaar zou moeten zijn, maar daar heb ik geen verstand van. Voor mij zijn alle vogels van een afstand zwart.

Omdat Nederland doorgaans westenwind heeft schoot ik nogal op. Een km of 25 per uur, wat met mijn conditie en wind mee wel het maximum is. Dat werd een stuk minder toen ik terug moest, westwaarts. Het begon weer met een oversteek per pont (veer), bij een fraai veerhuis, maar daar zat een partycentrum aan vast, dus dat hoef ik niet. Het schilderwerk op de bovenverdieping zag er ook niet best uit, trouwens. Kennelijk wordt daar niet gepartyd en dan hoeft het er niet netjes uit te zien.

Een van de veerlieden had zijn Kreidler Florett op de pont geparkeerd. Daar was ik erg van onder de indruk. Het apparaat was uit 1964 en zag er puntgaaf uit.

Overigens vind ik rivieren rare dingen. Zo maar tussen twee oevers een plens water van 6 meter diep, waar een ijzeren boot gewoon op blijft drijven. Hoe komt dat allemaal zo bij elkaar en waarom uitgerekend daar en niet ergens anders? Ik snap het niet zo goed, maar het houdt me wel bezig. Als ik er overheen vaar.

Aan de overkant van de rivier had en heb je de Blauwe Kamer, een natuurgebiedachtig iets, waar het stierf van de paarden. Zal wel een ekologische bedoeling hebben. Ik heb daar een bordje gemist en moest daardoor de Grebbeberg op, een helling van 7%. Maar dat vond ik helemaal niet erg. Niks leuker dan een hellinkje trekken op de fiets en hellinkjes zijn schaars in ons koninkrijk. Bovendien is de Rijksstraatweg van Arnhem naar Utrecht een stokoude weg die tussen Rhenen en De Bilt is volgebouwd met landhuizen. Dat stuk heet de Stichtse Lustwarande. Prachtig.

Een stuk leuker dan het bos waar ik vervolgens in werd gestuurd, ook al had de ik route zelf bedacht. Bossen zijn leuk voor eekhoorns en moutainbikers, maar ik verveel me er tussen al die bomen. Het gaat ook tegen de evolutie in om je daar prettig te voelen, want je kunt roofdieren niet van een afstand aan zien komen. Dit zegt denk ik wel iets over mountainbikers. Ik vermoed dat dit een soort is die het niet gaat redden in de survival of the fittest. Als ze nou nog in schutkleuren door dat bos fietsten, maar ze dragen de meest idiote kleuren.

En toen was ik weer in Amerongen. Wat een mooi dorp. 33,36 km gefietst met een gemiddelde snelheid van 20,4 km.

Op de terugweg lekker over de Stichtse Lustwarande gereden. Amerongen, Doorn, Driebergen, Zeist, het ene landhuis na het andere, en heel aardige villa's als opvulling.

Te dik

Ik dacht dat die Simon Schama wel aardig kon schrijven, want Overvloed en Onbehagen heb ik destijds (het kwam uit in 1988) gefascineerd gelezen, al kan ik me er geen twee zinnen meer uit herinneren. Ik was dus blij dat hij over de Nederlandse revolutie had geschreven (die van 1787) in Patriotten en Bevrijders, want die interesseert me wel.

Terwijl Engeland als een soort China aan het opkomen was in de 18e eeuw, was Nederland helemaal uitgebloeid. Wat je dan ziet is dat de elite zich steeds harder vastbijt in zijn privileges en de rest van de samenleving feller buitensluit. Als er minder te verdelen valt kun je immers alleen rijk blijven door de poet met zo min mogelijk mensen te delen. En risico nemen doe je ook niet meer, dus ga je beleggen in plaats van ondernemen. Zien we daar wat parallellen met de Nederlandse samenleving anno nu of is het nog niet zover?

Ik vind het een mooi idee dat een groot deel van Nederland zich verzette tegen die oligarchieën die steeds verder verstarden en dat we in Nederland ook eens een progressieve revolutie hebben gehad, want dat was de Tachtigjarige oorlog niet en dat is met de Bataafse revolutie het enige wat we in Nederland aan revolutie hebben meegemaakt, op een kleine vergissing van Troelstra c.s. in 1918 na en misschien ook 1966, maar dat vind ik weer te veel eer voor die babyboomers. En een progressieve revolutie heeft wel wat. Vooral als het geen burgeroorlog wordt, zoals in Frankrijk. Bloedvergieten is niet gezellig en lastig terug te draaien.

Ook lees ik graag over incompetentje Oranjes, en daar was stadhouder Willem V een goed voorbeeld van. Het geleur van zijn zoon was trouwens ook niet erg indrukwekkend. In "De Troon" kun je zien dat hij nog bij Napoleon, die toen toch de vijand was, op visite is geweest om compensatie te vragen voor het verlies van de Nederlanden en dat had ik op school niet geleerd. Wat ik daar wel heb geleerd is dat het herstel van de Oranjedynastie in 1813 iets moois was en daar ben ik het achteraf natuurlijk niet mee eens. Ik las in de Wikipedia een tussenzinnetje dat suggereerde dat de terugkeer van Willem een opzetje van de Engelse geheime dienst was om te zorgen dat er een monarchie in Nederland kwam (en in België) die Frankrijk aan de noordkant een beetje in bedwang zou houden. Op school krijg je het idee dat het een autochtoon Nederlands idee was om eens een monarchie te beginnen, alsof er geen buitenland bestond.

Nou, ik had daar graag meer over gelezen, maar het was teveel van het goeie, die baksteen van Schama van 750 pagina's (exclusief voetnoten). En wat voor pagina's: nauwelijks marge en een bijzonder leesbrilonvriendelijke corpsgrootte. En ik heb niet eens een leesbril! Als je het in bed leest zijn je armen na twee pagina's verzuurd. En het is te gedetailleerd opgeschreven om te boeien.

Het had zo mooi kunnen zijn.

Toen heb ik Door een Hollandse Winter maar gelezen, van Caroline Hanken. Ook leuk en in twee rukken uit.

Freud op zaterdagmorgen

Bij de zaterdagochtendse surftocht - ik was eigenlijk op zoek naar de openingstijden van het postkantoor - kwam ik die ouwe Lucian Freud weer eens tegen.

Wat kannie toch mooi schilderen en wat ik ben ik toch een sukkel dat ik zijn expositie in het Gemeentemuseum voorbij ben gelopen. Ik kom hier binnenkort toch weer, dacht ik, en ik had al een Picassotentoonstelling achter de kiezen. Dom geprogrammeerd trouwens, die twee tegelijk, maar laat ik niet iemand anders de schuld geven.

Ik ben gelijk wild gaan surfen naar zijn doekjes. Gewoon "lucian freud" intikken in Google en dan naar de Beeldresultaten. Nadeel is alleen dat je ze dan op postzegelformaat ziet. Gelukkig had Bol.com nog een tweedehands boek van Taschen met plaatjes van hem. En een impulsaankoop is snel gedaan op het Net.

Geen idee wat er zo mooi aan is allemaal trouwens. Hij schildert portretten, meestal bloot (alleen the Queen deed natuurlijk weer niet leuk mee en is in een blauwe robe met bijpassende kroon - you can leave your hat on - opgepenseeld), wat zijn uitwerking doorgaans niet mist op deze middelbare man - ik hoop maar dat het plaatje hierboven mag van de zedenmeesters van de Volkskrant - en het straalt iets uit. Ik weet niet precies wat, maar zijn doeken worden verkocht voor milljoenen, dus ik ben niet de enige die de straling oppikt.

Of ik mijn laatste 33 miljoen zou uitgeven aan een schilderij van een mevrouw die naar de Weight Watchers (het begint allemaal wel erg politiek incorrect te worden hier) moet is weer wat anders. Maar een investment banker die een beetje leuk uit de bonusronde is gekomen drinkt er geen Chateau Pétrusje minder om. Misschien zijn die bonussen toch nog ergens goed voor!

De stijl van Freud is trouwens rauwer geworden dan op het plaatje hierboven en dat vind ik mooier. Kan ook komen omdat deze grijsaard te eigenwijs is om zijn bril op te zetten en daardoor niet meer binnen de lijntjes kan schilderen. Maar ja, was Van Goghs unieke kleurgebruik ook niet aan staar te wijten (Nee trouwens, maar Monets wel)?

Anyways, mooi begin van de zaterdag. Nu boodschappen doen, bah.

Knieën

Ik ben gisteren wezen skiën op een besneeuwde helling in Zoetermeer en ik had na afloop nogal last van mijn knieën. Ik vroeg me af hoe het zou zijn als ik bij een voetbalwedstrijd (niet dat ik daar ooit kom) per ongeluk te dicht in de buurt van mattende hooligans had gestaan en door een slecht mikkende agent in mijn knieschijf was geschoten.

En toen zag ik op Joop.nl een clipje van een meneer De Roon van de PVV, voormalig advocaat-generaal, die ook een mening had over knieschijfschieten. Ik heb De Roon even gegoogeld en las op de PVV-site dat hij zich boos maakt over Saban B., de gevluchtte vrouwenhandelaar en zich afvraagt: "Hoe is het mogelijk dat enkele journalisten deze ontsnapte crimineel wèl weten op te sporen en de Nederlandse justitie niet?" Ik denk eerlijk gezegd dat hij dat heel goed weet als hij advocaat-generaal is geweest, want dan ben je van de Nederlandse justitie. Flauw hoor.

In dat clipje vertelde hij dat hij er erg voor was om hooligans die te keer gingen door de politie in de knieën te laten schieten. Dat vond ik wel een rare voor een ex-Justitieman. Ook voor een PVV'er trouwens, want het is een gebruik dat we nog goed kennen van de IRA en hun concurrenten en ik neem aan dat de PVV die niet als role model wil. Justitiemensen, en als het goed is ook PVVers, kunnen weten dat politieagenten geen rechters zijn en al helemaal geen beulen en ze weten ook dat lijfstraffen sinds een eeuw of anderhalf niet meer bestaan in Nederland. Dat was vast niet voor niks.
De Roon wil nu alleen even niet weten dat hij van Justitie is geweest (als het goed is houden ze een baantje voor hem vrij, voor als hij weer eens terugkomt uit de politiek, mocht hij het zich dan weer herinneren. Daar heeft Fred Teeven ook gebruik van gemaakt toen hij even lid was geweest van een rare partij) en dat straf normaliter na veroordeling komt en niet daarvoor.

Hij hing in het clipje het verhaal op dat gericht schieten volgens de wet is toegestaan in noodsituaties. Dat geloof ik graag en dat lijkt me ook heel redelijk als ik even terugdenk aan Hoek van Holland. Gericht schieten is alleen niet hetzelfde als mensen in hun knieën schieten. Het laatste is mensen bewust invalide maken, net als de sharia wil met dieven, het eerste is wat een agent moet doen als in de lucht schieten niet meer werkt, en dat is nogal wat anders. Ranzig dat De Roon dat verschil verdonkeremaant. Nou maar hopen dat zijn kiezers het wel zien.

En toen moest ik aan Hero Brinkman denken, die afgelopen september een barman te lijf ging die hem niet meer wilde bedienen, omdat hij al te bezopen was. Als er een agent ter plaatse was geweest, had die Brinkman (Drinkman, volgens GeenStijl) dan ook in zijn knie moeten schieten? Laten we het De Roon vragen.

Is het nou nooit afgelopen?

Dit weekend de krant van zaterdag weer eens wat beter gelezen. Viel me op dat er in het Magazine nauwelijks aandacht werd besteed aan allerlei hebbedingen. Normaal is de grens tussen advertentie en redactioneel in deze advertentiefuik irritant vaag.

Maar daar wou ik het niet over hebben. Er stond iets in over de Duitse ambassadeur die geweigerd was bij de komende dodenherdenking, waar hij wel bij had willen zijn. Een lulverhaal over een misverstand en dat dat natuurlijk nooit de bedoeling was geweest.

In Het Vervolg stond verder een interview met Jacques Delors met veel praat over eenheid en samenheid en dat soort taal. Tot voor kort vond ik dat hypocriet CDA-gewauwel, maar heel langzaam begint me te dagen dat solidariteit (nog zo'n woord waar ik mijn leven lang al jeuk van krijg, zeker als het door een vakbondsfunctionaris wordt uigesproken), eenheid, voor elkaar opkomen, misschien toch niet alleen holle kreten hoeven te zijn. De samenleving wordt er niet beter van als iedereen zich afsluit voor mensen die vervelend zijn, arm, zielig of lopen te kloten, of alle vier tegelijk.

Ik word daar een beetje nerveus van. Tot nu toe heb ik alleen de derde wereld serieus genomen, omdat ze daar pas echt zielig zijn. En lekker ver weg. Maar als ik eens ga ophouden de rest van de wereld (zeg maar alle niet-doctorandussen met bril, hypotheek en grijzende slapen) te negeren, jeetje, wat moet ik dan? De Straatnieuwsverkoopster mee naar huis nemen? Ik moet zeggen dat de gedachte wel even opkwam toen ik bij de Albert Heijn binnenliep, want het is verrekte koud buiten. Ze had ook al haar tanden nog, zo te zien.

Of toch maar een Marokkaanse jongen die niet wil deugen gaan coachen (met mijn hand op mijn portemonnee, gewoon voor de zekerheid)? U merkt dat een lichte paniek zich van me meester maakt bij het idee dat alleen best veel belasting betalen en 100 euro per maand weggeven misschien niet genoeg is om onze postindustriële heilstaat voor àlle ingezeten leuk te maken. En dan hebben we het nog niet over de niet-ingezetenen die het ook niet zo leuk hebben.

Maar dit was even een uitweiding. Delors zei, in dat interview in Onze Volkskrant, dat eigenlijk meer een staatsiefoto was met één kolommetje tekst links en rechts ervan - de Volkskrant zorgt er nauwlettend voor dat we niet te veel stof krijgen om over te hoeven piekeren in het weekend - die ouwe Delors zei dus dat de Europese Unie in het teken stond van verzoening toen ze hem oprichtten. "Aan een volgende generatie is de belofte gedaan dat ze niet zouden worden aangekeken op wat hun ouders deden."

Ik leg dat maar even naast het besluit van het herdenkingscomité om die Duitse ambassadeur buiten te sluiten en ik ben meteen zeer geïrriteerd. Waarom word ik dat nou toch? Eens even nadenken. Het verschil tussen daders en slachtoffers is niet zo groot. Laten we daar eens mee beginnen. Twee jaar later al sloegen onze jongens in Nederlands-Indië gevangenen de hersens in, om maar eens wat te noemen uit het repertoire van oorlogsmisdaden ("excessen" werden ze later eufemistisch genoemd) dat elke gewapende macht binnen de kortste keren onder de knie heeft. Daarna, in 1995, hebben we onze specialiteit, de andere kant op kijken als mensen worden afgevoerd, nog even herhaald. Enzovoort. Hoewel we het nu eindelijk eens goed schijnen te doen in Afghanistan.

Ik ben daarom niet zo voor het instandhouden van oude vijandbeelden. Zeker niet als die vijand de afgelopen 50 jaar al een aantal malen op de knieën is gegaan uit schaamte en ook financieel het een ander heeft proberen goed te maken. Ik heb ergens gelezen over iemand die zei: Duitsers bieden tenminste hun excuses aan als ze iets verkeerd hebben gedaan, dat kun je van Japanners niet zeggen. Wist ik nou nog maar waar.

De mensen van 4 mei lijken te zeggen: onze oorlog is de ergste die er ooit is geweest en onze slachtoffers hebben het meest geleden uit de hele geschiedenis en onze daders zijn de grootste misdadigers die er ooit zijn geweest. Dat moet eens ophouden. Om te beginnen vindt iederéén dat die een oorlog heeft meegemaakt en die de slachtoffers en de daders van dichtbij kent. En natuurlijk heeft iedereen gelijk. Het is een beetje pervers om te claimen dat jouw oorlog of jouw leed het ergste was.

En het helpt niet om nieuwe oorlogsmisdaden te voorkomen. Integendeel, het helpt het oude vijandbeeld in stand te houden. Kijk maar naar dat gezwets over kruisvaarders van onze salafistische vrienden of denk anders eens aan de Slag op het Merelveld van 1389 die onze Servische vrienden in de afgelopen jaren 90 zo geïnspireerd heeft.

En dat vind Delors nou ook. Die Europese Unie gaat toch niet alleen maar over centen. Hebben ze dat er nou bij gezegd toen we over de grondwet moesten stemmen?

Wim of John?

Genius is leuk. Het is een programmaatje van Apple dat liedjes die op elkaar lijken bij elkaar zoekt en achter elkaar afspeelt op de iPod. Gisteren hoorde ik in Popmix 2 allemaal nummers van Spinvis. Nu is Spinvis geweldig, maar ik kan me niet voorstellen dat er in Cupertino ook maar iemand is die ooit van hem heeft gehoord, dus heel knap dat ze hem tussen John Mayer en Nick Drake in de mix hebben gezet. Jammer voor ze trouwens, dat ze Spinvis daar niet kennen, want hij is Goed met een hoofdletter. Ze zouden daar bij Apple Nederlands moeten leren om van zijn teksten te kunnen genieten. Luister naar Smalfilm en je weet wie de volgende PC Hooftprijs moet krijgen. Maar niet krijgt. In een wereld waar je de Nobelprijs voor de vrede krijgt als je 40.000 soldaten naar Irak stuurt, kun je niet rekenen op een PC Hooftprijs als je Goede poëzie schrijft. En er een leuk deuntje bij zingt, compleet met gitaar en stomme samples.

Genius dus. As we speak heb ik de jazzmix van Genius op. Daarvan kan Genus er maar één voor me verzinnen, want ik heb niet zoveel jazz op mijn iPod, omdat het nou eenmaal klotemuziek is. Als je er naar moet luisteren tenminste. Spelen is anders. Een aantal van de jazzdeuntjes op mijn iPod zijn dingen die ik zelf heb opgenomen met een paar aardige muzikanten uit de buurt, maar die mixt Genius gewoon mee, zonder aanziens des persoons. Toen ik dus een saxofoon hoorde en een wrak keyboard dacht ik: dat zal wel Wim wel zijn, want die saxofoon is niet helemaal zuiver, maar wel lekker overzichtelijk en raak. En die pianist zit te rommelen, dus dat is dan Henk Jan. Bleek Wim toch John (Coltrane) te zijn. Shit. Ik weet er ook helemaal niks van. Of Coltrane had een off day, verkeerd geprikt of zo. Een topper kan het ook wel eens verkeerd doen. Daarom moet je mensen nooit ademloos bewonderen, want dan hoor je dat niet. Hoewel dat misschien ook weer niet erg is. Mensen zoeken nou eenmaal het absolute, dus laat ze maar in de waan dat het bestaat. Daar worden ze rustig van.

Wie trouwens toch wel in de buurt komt van absolute grootheid is Keith Jarrett. De jongen met wie ik in 1976, nog in korte broek, op tienertoer ben geweest, had in zijn collectie toevallig The Koln (Koeln?) Concerto. Ik vond daar toen geen reet aan, maar een paar jaar geleden kwam ik het ineens weer tegen en heb ik het kado gedaan aan Henk Jan, de jazzpianist, die er nog nooit van gehoord had en voor mezelf de MP3 gedownload. Wat eindeloos mooi en knap is aan Jarrett is dat ik denk dat hij gewoon in zijn uppie in een grote schouwburg vol met Duitsers achter een vleugel gaat zitten en wat begint te improviseren en dan na een half uur een complete simfonie, virtuoos en met een kop en ook nog een staart uit het toetsenbord blijkt te hebben getimmerd.

Ik geniet van de gedachte dat hij dat zonder enige oefening doet, maar ik ben bang dat het niet zo is, omdat ik niet wil weten dat een genie ook moet oefenen. Dat komt me namelijk slecht uit, want ik wil ook een genie zijn, maar ik hou niet van oefenen, dus hoe moet ik het dan ooit worden? Is er misschien een soort loterij voor?

Tja, Stieg

Ik ben een onverbiddelijke literatuur- en nonfiction-snob (het laatste is nog exclusiever dan het eerste), maar soms verstout ik mij toch een lekker boekje te lezen. Ik had in Greenwich een baksteen van een biografie over William Pitt (de jongere) gekocht van 600 bladzijdes en me daar in een maand doorheen geploeterd - dat u het even weet, maar het was af en toe toch wel een opgave. Nu schijnen die boeken van Stieg helemaal geweldig te zijn en was het eerste ook nog met korting te koop, dus heb ik me daar maar even mee laten gaan, voor de compensatie.

Het had nog meer pagina's dan de baksteen, maar ik was er in een fractie van de tijd doorheen. Dat alleen was al heel fijn, hoewel je per minuut lezen natuurlijk wel minder waar voor je geld hebt op die manier. Ik vond het een leuk boek om te lezen. Af en toe een beetje raar vertaald - er stond bijvoorbeeld telkens "passantenhaven", waar ik "jachthaven" zou verwachten - maar het las lekker soepel. Stieg weet hoe hij twee verhaallijnen door elkaar moet monteren om het tempo erin te houden.

Eng was het niet echt. Als je af en toe eens naar een detectifje kijkt, vind je een sadistische seriemoordenaar normaal. Ik kijk een keer extra of de voordeur op de knip zit, maar ik slaap er niet slecht van. Ik heb terwijl ik dit zit te tikken trouwens wel voortdurend het geval dat er iemand over mijn schouder kijkt, gadver. De mensen willen dat nou eenmaal, redeloze, psychopathische wreedheid, liefst tegen vrouwen en Stieg stelt ons daarin niet teleur en geeft er ook nog een religieurs tintje aan.

Er zit ook genoeg seks in. Mikael, de hoofdpersoon, gaat in het boek met drie vrouwen naar bed, op voor alle partijen bevredigende wijze, terwijl hij met een van hen een vaste relatie heeft. Maar die vindt het niet erg. De droom van iedere man. De vaste vrouw is ook de knapste en ook nog heel chic.

Het punkerige meisje is een beetje een triestig geval, dat Mikael gelukkig en passant oplapt, maar ook een hacker van de bovenste plank, die een van de boeven it het boek op onnavolgbare wijze miljoenen afhandig maakt. Dat lezen we ook graag, geen tientjes, maar meteen miljoenen, financiële onafhankelijkheid, de droom van iedere kantoorklerk, op een enkeling na, maar die liegt.

Nou, ik wilde op een rijtje zetten waarom een boek dat tamelijk oppervlakkig is in karaktertekening en niet helemaal geloofwaardig van plot toch onweerstaanbaar is, maar ik ben geloof ik al een heel eind. Ik zou het nog kunnen hebben over de machtige aartsvader op de achtergrond, die met geld en relaties dingen voor elkaar weet te krijgen, maar het is zo ook wel duidelijk.

Maar ik denk dat ik toch maar ga sparen voor deel twee. Kijken hoe dat uitvalt. Er is tenslotte niets heerlijker dan een boek dat je niet opzij kunt leggen, ook al kookt de melk over, huilen de kinderen en hangt de deurwaarder aan de bel.